Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

Μαχητές κατά του...Damnatio memoriae

Ο 83χρονος Khaled al-Asaad  τον οποίο αποκεφάλισε η ISIS, επιδεικνύοντας τη σωρό του κρεμασμένη σε κίονα στο κέντρο της Παλμύρας, υπήρξε ένας από τους πιο διαπρεπείς Σύριους αρχαιολόγους με ειδίκευση σε θέματα συριακής αρχαιολογίας.


     Ο Khaled al-Asaad γεννήθηκε στην πόλη και υπηρέτησε ως επικεφαλής του Μουσείου και Διευθυντής των Αρχαιοτήτων για 40 χρόνια, μέχρι το 2003. Ακόμη και μετά τη συνταξιοδότηση, ήταν ακόμα ο άνθρωπος του οποίου η γνώμη και κρίση για την Παλμύρα και τους θησαυρούς της είχε τη μεγαλύτερη σημασία. Θαύμαζε τόσο τη Ζηνοβία, την πολεμίστρια – βασίλισσα της Παλμύρας του 3ου αιώνα, η οποία επαναστάτησε εναντίον της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, που έδωσε στην κόρη του αυτό το όνομα.





      «Ο πατέρας μου ήταν 83 χρονών», αναφέρει ο γιος του, ο Mohammed, «και ένας αληθινός πιστός στην ιδέα της Παλμύρας. Ήταν βαθιά προσηλωμένος σε αυτήν και αρνήθηκε να φύγει. Πίστευε ότι θα πρέπει να προστατεύεται από οποιοδήποτε κακό προερχόμενο από στρατιώτες ή οποιονδήποτε άλλον».




Ο Αλ Ασάαντ είχε αφιερώσει όλη του τη ζωή στη μελέτη και την την προστασία της Αρχαίας Παλμύρας. Δεν προκαλεί λοιπόν εντύπωση το γεγονός πως κρατούνταν ένα μήνα από την ISIS, η οποία τον πίεζε να αποκαλύψει την τοποθεσία κρυμμένων θησαυρών στην αρχαία πόλη, αλλά εκείνος αρνιόταν πεισματικά, γνωρίζοντας πως το τέλος του δεν θα αργούσε να έρθει.





Εκτελέστηκε με δημόσιο αποκεφαλισμό -σε μία πλατεία γεμάτη κόσμο- από τους Τζιχαντιστές, μετά από βασανισμούς τεσσάρων εβδομάδων. Ο στόχος ήταν να αποκαλύψει πού είναι κρυμμένοι οι θησαυροί, οι φορητές αρχαιότητες που η Συρία φρόντισε να μεταφέρει εγκαίρως εκτός Παλμύρας κατά την επέλαση των Τζιχαντιστών (οι οποίοι ναρκοθέτησαν την αρχαία πόλη).




Η αποκάλυψη που δεν έκανε στους βασανιστές του, πληρώνοντας την αγάπη και τον σεβασμό του για την Ιστορία με την ίδια του ζωή, είχε να κάνει με τη γνώση ότι, οι Τζιχαντιστές όσα μνημεία δεν καταστρέφουν -καταγράφοντας τις άγριες πράξεις με βίντεο- τα πωλούν στη μαύρη αγορά προκειμένου να εξασφαλίσουν χρήματα για τη «δράση» τους.




Η ηρωική πράξη του, αποτελεί παρακαταθήκη για όλους τους ανθρώπους υπογραμμίζοντας ότι αν υπάρχει θέληση και διάθεση αυτοθυσίας δίνοντας ένα κομμάτι από την ψυχή ο άνθρωπος μπορεί να καταφέρει να προστατέψει ότι αξίζει




ΠΗΓΗ: http://fractalart.gr/syria/


Ρεκλείτης Δημήτρης, Β3

Παλμύρα 2015...ώρα μηδέν!




Αφετηρία του φετεινού ταξιδιού των Ανεμοσκορπισμάτων αποτέλεσε "η μνήμη"..όλα αυτα που τη συντηρούν, την τονώνουν μα και όλα αυτά που την κάνουν να αδρανεί... να σβήνει...να χάνεται..

Πρώτος Σταθμός...Παλμύρα 2015



Μάϊος του 2015.



Οι τζιχαντιστές κατέστρεψαν μέρος των θησαυρών της αρχαίας πόλης της  Παλμύρας, η οποία έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

Μεγάλες κηλίδες αίματος καταγράφονται από το ρώσικο drone εντός του αρχαίου θεάτρου της πόλης.Οι κηλίδες αυτές πιστεύεται από ειδικούς ότι προήλθαν από τις συνεχείς ομαδικές εκτελέσεις εντός του αρχαίου θεάτρου, από άνδρες του ISIS

Τον ίδιο μήνα, οι τζιχαντιστές ανατίναξαν δύο αρχαίους ναούς, του Βήλου και του Βάαλ Σαμίν που θεωρούνταν πολιτιστικά ορόσημα επί 2.000 χρόνια. Τα Ηνωμένα Έθνη χαρακτήρισαν την καταστροφή τους "έγκλημα πολέμου"




Πώς θα μπορούσαμε ως πολίτες του σύγχρονου κόσμου να αποτρέψουμε τέτοιου είδους ενέργειες; Άραγε μόνο αυτές οι ενέργειες απειλούν τα πολιτιστικά δικαιώματα; Η απάντηση του ζητήματος αυτού βρίσκεται στο ενδιαφέρον και την ευαισθητοποίηση του ανθρώπου για την πολιτιστική κληρονομιά που δεν αποτελεί κτήση των ισχυρών και επιφανών ανθρώπων,  ούτε  σημείο τέλεσης αποτρόπαιων πράξεων, αλλά ορόσημο του πολιτισμού και ανάδειξης του ανθρώπινου πνεύματος. Η προσπάθεια "καταστροφής" της μνήμης πρέπει να βρει ισχυρές αντιστάσεις κι αντιδράσεις....κι η γνώση του προβλήματος είναι μόνο η αρχή!



Δημήτρης Ρεκλείτης, Β3

Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2018

Ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία...

Άσκηση δημιουργικής γραφής με το Φίλιππο Μανδηλαρά

Στις 22 Γενάρη, στην μοναδική βιβλιοθήκη του ιδρύματος Λασκαρίδη....τα Ανεμοσκορπίσματα συνάντησαν τον συγγραφέα, Φίλιππο Μανδηλαρά. Εκεί ανακάλυψαν ότι οι τοίχοι..δεν έχουν μόνο αυτιά αλλά μιλούν..βροντοφωνάζουν σκέψεις και συναισθήματα!




Το ταξίδι των δημιουργικών εμπνεύσεων ξεκίνησε με μια σειρά φωτογραφιών  που απεικόνιζαν προσωπικά μηνύματα, γραμμένα σε τοίχους, συχνά υπερμεγέθη, μεταβαλλόμενα στο χρόνο, καθώς σε αυτά προστίθενται σκέψεις, λέξεις και συναισθήματα! Έρωτες που ολοκληρώνονται, μηνύματα που αλλάζουν πομπούς και αποδέκτες!


  Το ζητούμενο ήταν να φανταστούμε την ιστορία πίσω από το μήνυμα! Να πλάσουμε τον ήρωα, το περιβάλλον του, τις σκέψεις και το στόχο του! Εσωτερικά, αρχίσαμε να ξετυλίγουμε το νήμα ιστοριών όπου ήρωες πασχίζουν να επικοινωνήσουν, να ακουστούν, να αποκτήσουν λίγα λεπτά προσοχής κι ενδιαφέροντος.





Το πιο εποικοδομητικό στάδιο της συνάντησης, ήταν ίσως ό,τι ακολούθησε μετά...
Ήθελαν το χρόνο τους τα σπέρματα της δημιουργικής έμπνευσης για να καρπίσουν: φωτογραφίες από το λιμάνι της Ζέας, προσωπικά μηνύματα ερωτευμένων και όχι μόνο, και κυρίως ιστορίες που ανακοινώθηκαν στο χορτασμένο από τον θαλασσινό ήλιο του Γενάρη κοινό του πούλμαν...
Ερωτευμένοι που σμίγουν, ερωτευμένοι που χωρίζουν, αδέλφια που είναι για πάντα μαζί έστω κι αν ο θάνατος του χωρίζει! Και λίγο πριν το τέλος...κριτική για την ιστορία που ο Φ. Μανδηλαράς και η Ε. Κατσαμά στήνουν με βάση  το προσωπικό μήνυμα που μας έδειξαν, εναλλακτικές διαδρομές, αναιρέσεις και αποδοχές...
 Το χιούμορ και η εξυπνάδα του οικοδεσπότη - συγγραφέα, η πρωτότυπη πρόταση για λογοτεχνικές διαδρομές, ο απρόσμενος ήλιος, η θάλασσα που είναι πάντοτε γαλανή και υπόσχεται ταξίδια μακρινά...όλα αυτά  κρατιούνται στη μνήμη μας και είναι σίγουρο ότι θα καρπίσουν συγγραφικά και αναγνωστικά!

Τα ΑΝΕΜΟΣΚΟΡΠΙΣΜΑΤΑ της Τετάρτης

Αριστέα Αλεξανδράκη, Άννυ Λάσκαρη, Ελισάβετ Λιακάκη, Θανάσης Πανούσης, Στράτος Δουκλιάς, Νεφέλη Μανωλάκη




Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

"Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δύο...μια θεατρική παρασταση για πολλούς"


Το έργο "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" είναι ένα από τα έργα του William Shakespeare γραμμένο το 1595 και είναι ένας από τους πιο διάσημους απαγορευμένους έρωτες όλων των εποχών.
Στη συγκεκριμένη παράσταση που παρακολουθήσαμε συνεργάζονται τρία άτομα: δύο ηθοποιοί που εκτελούν όλους τους ρόλους και ένας μουσικός που τους συνοδεύει με τη μουσική και τα τραγούδια αλλά πολλές φόρες αφηγείται και συνομιλεί με τους ήρωες.


Η παράσταση ξεκινά με δύο μοναχικά φαντάσματα που ξαναζωντανεύουν την ιστορία του έρωτα και του θανάτου τους. Η διαμάχη των οικογενειών τους απαγορεύει να γνωριστούν αλλά σε μια γιορτή συναντιούνται και ερωτεύονται. Οι δύο ηθοποιοί υποδύονται μπροστά στα μάτια του κοινού τους χαρακτήρες που έπαιξαν ρόλο στην ιστορία τους σκιαγραφώντας ταυτόχρονα τις σχέσεις που είχαν μαζί τους και εκφράζουν τις ενδόμυχες σκέψεις γι’ αυτούς. Το πρώτο μέρος του έργου είναι ιδιαίτερα εύθυμο ενώ το δεύτερο γίνεται πιο λυπηρό. Δημιουργείται με αυτόν τον τρόπο ένα θεατρικό πάζλ από ποικίλα θεατρικά είδη που άλλοτε προκαλούν το γέλιο και άλλοτε τη συγκίνηση και προβάλλουν τον πιο βαθύ, την πιο ακραία, τον πιο αθώο έρωτα όλων των εποχών.


Πολλές είναι οι σκηνές που μας εντυπωσίασαν, κυρίως αυτές όπου αλλάζουν πολύ γρήγορα τους ρόλους π.χ. οι συγγενείς της Ιουλιέτας και του Ρωμαίου. Επίσης η σκηνή που η Ιουλιέτα φορώντας τα λευκά φτερά και κρατώντας μια κόκκινη ομπρέλα είναι ανεβασμένη στο μπαλκόνι- σκάλα και συνομιλεί με τον αγαπημένο της που στο τέλος της χαρίζει μια συρμάτινη καρδιά!!!
Τέλος η βίωση του τέλειου έρωτα παρά το τραγικό τέλος μας κέρδισε ως θεάτες και μας εντυπωσίασε βαθιά.
Γεωργακοπούλου Κατερίνα

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.





Τρία από τα αλληγορικά μυθιστορήματα του Καζαντζάκη, "ο Χριστός ξανασταυρώνεται", "ο Καπεταν Μιχάλης" και "ο τελευταίος πειρασμός", τον οδήγησαν να κινδυνεύει να αφοριστεί  από την Εκκλησία. Φανατικοί χριστιανοί σπεύδουν σε βίαιες διαμαρτυρίες κατά την έκδοση των βιβλίων του και το Βατικανό, αναγράφει τον Τελευταίο Πειρασμό , ένα βιβλίο στο όποιο ο Ιησούς δίνει μάχη μεταξύ της θνητής και της θεϊκής του φύσης, στο Index Librium Prohibit rum, δηλαδή το καταδικάζει ως βλάσφημο και η ποινή θανάτου του είναι η πυρά. Ο Καζαντζάκης βεβαία απάντα ,  με ψυχραιμία και με κάποια ανωτερότητα . Τα πράγματα σε σχέση με το Βατικανό ρυθμίζονται καθώς ο οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας τοποθετείται στην άποψη ότι ο κρητικός Καζαντζάκης πρέπει να κριθεί  στον τόπο του.


 Έτσι ο Καζαντζάκης γλυτώνει τον αφορισμό  αλλά  καταράστηκε από την ιεραρχία της ελληνικής εκκλησιάς. Αργότερα, ο Μάρτιν Σκορτσεζε αποφασίζει να κάνει ταινία τον τελευταίο Πειρασμό, όμως η απόφαση αυτή γέννησε νέες αντιδράσεις. Μετά  την επεξεργασία του σεναρίου η ταινία προβάλλεται εξακολουθώντας να θεωρείται αντιχριστιανική. Η πρώτη αντίδραση κατά της απαγόρευσης  της ταινίας ήταν της Μελίνας Μερκούρη η οποία πολύ σωστά διατύπωσε ότι κανείς δεν υποχρεώνεται να δει την ταινία. Οι πωλησεις των εισιτήριων ξεπέρασαν τις εκατό χιλιάδες, στο τέλος όμως απαγορεύτηκε. Ευτυχώς όμως υπάρχουν και εκείνες οι φωνές που βλέπουν τα πράγματα πιο ανοιχτόμυαλα. 



Ο Καζαντζάκης όμως, περά από τις κατηγορίες που τον περιέβαλλαν , ήταν ένας πιστός άνθρωπος και παρόλο που έψαχνε και αμφισβητούσε τη θρησκεία και το θεό , έτρεφε σεβασμό για αυτά. Όπως λέει και ο συγγραφέας του Χαμένου Νόμπελ, Κ. Αρκουδέας, ποιος είναι πραγματικά αθεος; Αυτός που αναζητά την ύπαρξη του θεού, για να ανακαλύψει ότι ζει μέσα μας και προσπαθεί να τον απελευθερώσει;




Επιμέλεια κειμένου: Μπάλλα Ξανθίππη


Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Διαγωνισμός φιλαναγνωσίας

Το μήνα Μάρτη τα "Ανεμοσκορπίσματα" θα υλοποιήσουν την πρόταση του Δ. Ρεκλείτη και του Θ. Πανούση γαι την κλήρωση  του βιβλίου "'Οφις και Κρίνο" του Ν. Καζαντζάκη που ο ίδιος ο Δημήτρης το πρόσφερε! Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να απαντήσουν σωστά στο ερωτηματολόγιο που συνέταξαν ο Δημήτρης και ο Θανάσης και στη συνέχεια θα πλάβουν μέρος στην κλήρωση για την ανάδειξη του νικητή.



Ο Όφις και Κρίνο είναι το πρώτο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη, για το οποίο ο ίδιος ο συγγραφέας έμελλε να έχει αλληλοσυγκρουόμενα αισθήματα. Εξεδόθη το 1906, υπό το φιλολογικό ψευδώνυμο “Κάρμα Νιρβαμή”. Στη νέα σχολιασμένη έκδοσή του (2002), που από το 2005 κυκλοφορεί με νέο συμπλήρωμα, ο αναγνώστης βρίσκει το αυθεντικό κείμενο της πρώτης έκδοσης και την αλήθεια ως προς την πηγή της έμπνευσής του. Την υπερ-ρομαντική αυτή νουβέλα με την απόκοσμη ατμόσφαιρα ενέπνευσε μια ... εγκόσμια μούσα, με σάρκα και οστά: η Kathleen Forde, η Ιρλανδέζα δασκάλα των αγγλικών τού Νίκου Καζαντζάκη στο Ηράκλειο, που υπήρξε και ο πρώτος του έρωτας. Πρόκειται για την «Ιρλαντέζα» στην οποίαν αφιέρωσε ολόκληρο κεφάλαιο στηνΑναφορά στον Γκρέκο.



Στο βιβλίο ένας ζωγράφος νεαρός, λάτρης της Ηδονής και του Ωραίου, απολαμβάνει ό,τι του προσφέρει η ζωή και, σταδιακά, τον κυριαρχεί η ιδέα του θανάτου. Αποφασίζοντας ότι ο θάνατος και η ζωή είναι συνδεδεμένοι με την Ομορφιά και τον Έρωτα, καλεί την ερωμένη του σε ένα δωμάτιο πλημμυρισμένο με φρέσκα λουλούδια, να περάσουν μαζί μια ερωτική νύχτα. Τελικά, το πρωί, από ασφυξία, τους βρίσκουν νεκρούς.

Καλή τύχη στους συμμετέχοντες!

Δημήτρης Ρεκλείτης
Θανάσης Πανούσης


Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΝΟΜΠΕΛ

1.     

Μια συνηθισμένη Τετάρτη του Γενάρη,στις 18 του μηνός,  έμελλε να είναι τελικά διαφορετική. Ο συγγραφέας  Κώστας Αρκουδέας  επισκέφθηκε το σχολείο μας με σκοπό να συζητήσουμε για το λογοτέχνη Νίκο Καζαντζάκη, το βιβλίο του "το Χαμένο Νόμπελ" και τη συγγραφή άλλων λογοτεχνικών έργων  από τον ίδιο.              
           Το κοινό της εκδήλωσης αποτέλεσε η λογοτεχνική μας ομάδα, τα "Ανεμοσκορπίσματα" και οι μαθητές του Β’2.     Η συζήτηση ξεκίνησε με τους λόγους που ο Καζαντζάκης ξεκίνησε να διεκδικεί το Νόμπελ. Για το συγγραφέα το Νόμπελ ήταν μια ένεση αισιοδοξίας για την Ελλάδα και ένα δώρο για τη σύζυγο του, την Ελένη Σαμίου, που τον στήριξε ηθικά όλα αυτά τα χρόνια. Η ζωή του ήταν λιτή και στερημένη και το χρηματικό έπαθλο θα τους βοηθούσε να σταθούν στα πόδια τους αλλά και να πραγματοποιήσουν πολυπόθητα ταξίδια.


        Όμως, πολλοί ήταν οι πολέμιοι αυτής της προσπάθειας του. Το συντηρητικό καθεστώς τον κατηγορούσε για αθεΐα, για κομμουνιστικές δραστηριότητες και ότι ήταν διαφθορέας των νέων. Ο  συγγραφέας Κώστας Αρκουδέας μας εξήγησε ότι ο Καζαντζάκης δύσκολα κατανοούσε την έννοια της αγάπης και είχε στενές σχέσεις με τους συνανθρώπους του. Εργάστηκε δίπλα στον Ελευθέριο Βενιζέλο και στην Unesco αλλά πέθανε δυσαρεστημένος  και πικραμένος, γιατί δεν αναγνώριζαν το έργο του οι Έλληνες αντίθετα με ό, τι συνέβαινε στον υπόλοιπο κόσμο.

     Επίσης μας δήλωσε ότι το Νόμπελ που δόθηκε αργότερα στο Σεφέρη ήταν μια εκδήλωση συγγνώμης και ευγνωμοσύνης  προς τον Καζαντζάκη, επειδή άδικα δε του δόθηκε ποτέ το βραβείο.
      Τέλος, ο συγγραφέας μας παρακίνησε να κρατάμε ημερολόγιο και να αποτυπώνουμε σε αυτό τα όνειρά μας. Ο τρόπος γραφής μας είναι σαν το δακτυλικό μας αποτύπωμα που μας κάνει μοναδικούς και ξεχωριστούς. Όμως μας συμβούλεψε ότι η ενασχόληση   με τη γραφή θα μπορούσε να αποτελέσει μια δημιουργική ενασχόληση αλλά όχι το κύριο επάγγελμά μας, γιατί δεν είναι κερδοφόρα.



       Ο Καζαντζάκης αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το Κώστα Αρκουδέα, καθώς τα βιβλία του "Ο Φτωχούλης του Θεού", "Ο Καπετάν Μιχάλης", και η "Αναφορά στο Γκρέκο" ήταν αγαπημένα εφηβικά του αναγνώσματα. Ο ίδιος έγραψε το "Χαμένο Νόμπελ" μετά από έρευνα 10 ετών και παρουσίασε την πορεία του συγγραφέα αλλά και όλης της πολιτικής και κοινωνικής ζωής της χώρας μας. Πραγματικά, έβαλε ένα λιθαράκι στο να γνωρίσουμε την πνευματική πορεία του μεγάλου συγγραφέα άλλα και δούμε τα παρασκήνια των πολιτικών εξελίξεων στη διάρκεια του 20ου αι. που -κυριολεκτικά- λίγο διαφέρουν ή καλύτερα αιτιολογούν τους χαλεπούς καιρούς της κρίσης.

Ηλιάννα Λώτση
Γεωργακοπούλου Κατερίνα
Πραχαλιά Μυρτώ
Παυλή Θεοδώρα