Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

Μαγεία





Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο μακριά από εδώ
είμαστε εσύ κι εγώ μέσα σε ένα κάστρο από αφρό
Βγαίνω στην πύλη μα τι να δω
ένα ψάρι να σπαρταρά στο νερό
κάπως έτσι σπαρταρά και η καρδιά μες στου κορμιού τα κόκκινα νερά
τικ τακ νομίζω ακούω την καρδιά

Μια φορά κι έναν καιρό
σε έναν κόσμο μακριά από εδώ
ήμαστε εσύ κι εγώ σε ένα αερόστατο ψηλά στον ουρανό
κάπου κοντά στον ήλιο το χρυσό
δυο χελιδόνια μας προσπερνούν και νυσταγμένα το φτερό τους κουνούν

μια φορά κι έναν καιρό σε έναν κόσμο μακριά από εδώ
ήμαστε εσύ κι εγώ σε ένα δάσος σκοτεινό
κρυμμένοι μέσα σε ένα σπήλαιο κρυφό
δυο πεταλούδες μας κρυφοκοιτούν  και τις κεραίες τους κουνούν

Τι ομορφιά, τι κόλπα μαγικά
 η φύση μας γεννά
γι’ αυτό κι εγώ θα πάω μακριά
εκεί που κατοικούν όνειρα απατηλά,
 παράξενα εξωτικά
Νερό, αέρας, γη…


 ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΑΝΔΑΛΙΑΝΟΥ

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Ένα τετράδιο γεμάτο ιστορίες...



      Πριν από λίγο καιρό σχολεία από διαφορετικές περιοχές της Αττικής μεταξύ άλλων και το δικό μας είχαν την ευκαιρία να λάβουν μέρος σε ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα που οργάνωνε η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών για την επίσκεψη του αμερικανού συγγραφέα Paul Auster  στην Ελλάδα. 



     Πιο συγκεκριμένα ο Paul Auster είναι ένας συγγραφέας του οποίου τα βιβλία πραγματεύονται αν  όχι πάντα, αλλά συνήθως θέματα τύχης και συμπτώσεων. Στο βιβλίο του, True Tales of American Life (Αληθινές ιστορίες της καθημερινής ζωής στην Αμερική), ο συγγραφέας συγκέντρωσε ιστορίες από τους ακροατές των ραδιοφωνικών εκπομπών του στο National Public Radio, τις οποίες εξέδωσε ως μια συλλογή-πορτραίτο της αμερικανικής καθημερινότητας του 20ού αιώνα!

      Έτσι, η όλη ιδέα που συνέλαβε η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών ήταν παιδιά από  εννέα διαφορετικά σχολεία της Αττικής να αναζητήσουν ιστορίες συμπτώσεων  ή τύχης και αφού τις συγκεντρώσουν, να τις διαβάσουν με την πολύτιμη βοήθεια του συγγραφέα Κωνσταντίνου Τζαμιώτη. Έπειτα οι μαθητές με τη βοήθεια των υπεύθυνων καθηγητών κάθε σχολείου έπρεπε να κάνουν μια άσκηση δημιουργικής γραφής πάνω στα συγκεκριμένα κείμενα. Δηλαδή οι μαθητές μπορούσαν να "παίξουν" με  τις ιστορίες αλλάζοντας ονόματα , ημερομηνίες … και κάνοντας τες να δείχνουν πιο οικείες τόσο προς την ηλικία των παιδιών όσο και προς την εποχή που διανύουμε. Έτσι θα λέγαμε από το πουθενά δημιουργήθηκαν πολλές ιστορίες, το περιεχόμενο των οποίων εκτός από τη βασική ιστορία σύμπτωσης τύχης που είχε περιελάμβανε και πληθώρα ιδεών και σκέψεων καθώς και τους προβληματισμούς που έθεταν οι νέοι συγγραφείς μέσα από αυτά.


      Από το όλο εγχείρημα πολύ εποικοδομητική μας φάνηκε η συνάντηση με τον κ. Τζαμιώτη.  Μας επισκέφθηκε, λοιπόν, ένα μεσημέρι στο σχολείο και με ηρεμία και ευγένεια άκουσε τις ιστορίες τύχης και συμπτώσεων που είχαμε συγκεντρώσει και στη συνέχεια μας έδωσε πολύτιμες συμβουλές για το πώς θα μπορούσαμε να στήσουμε τις ιστορίες μας. Το καλό ήταν ότι μας έλυσε πολλές απορίες που είχαμε σχετικά με το πώς γίνεται η συγγραφή ενός έργου και πώς λειτουργεί ένας συγγραφέας.




 Μερικά από τα λόγια του μας έκαναν μεγάλη εντύπωση:
  • η λογοτεχνία είναι η πιο εξευγενισμένη μορφή απάτης
  • ακόμα και η πιο απλή ιστορία δεν είναι καθόλου απλή
  • ο συγγραφέας δίνει στον ανγνώστη πολύ λιγότερα από όσα ο ίδιος γνωρίζει για την ιστορία και τους ήρωες του
  • οι συγγραφείς κυρίως διαβάζουν και λιγότερο γράφουν
  • οι συγγραφείς, πριν γράψουν, ζουν για ένα διάστημα μαζί με τους ήρωες τους
  • όπως είπε ο Πίντερ; ο συγγραφέας γνωρίζει όλα τα ρούχα που έχουν οι ήρωες των έργων του μέσα στη ντουλάπα τους, αλλά τους δεν τους αφήνει να τα φορούν όλα πάνω στη σκηνή.  
  • η φαντασία είναι το κλειδί της λογοτεχνίας
  • η λογοτεχνία απαιτεί εργατικότητα, εγρήγορση, προσήλωση  
Κωσταντίνα Σταυροπούλου, Α3 

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΡΟΔΟ






Ήταν νύχτα όταν  στον κήπο μου
το πρωτοείδα
και γέμισα χαρά!

Ακριβώς πέντε χρόνια μετά
Εκείνος μου το πρόσφερε…
Αχ! δεν ήξερα τι πραγματικά σήμαινε!

Κάθε μέρα μυρίζοντας το
αγναντεύοντας την απόλυτη ομορφιά του
χωρίς να το καταλάβω
μεγάλωσα κι εγώ.

Σε μια στιγμή, μια ανοιξιάτικη βραδιά
την πιο ευτυχισμένη της ζωής μας
μια ανθοδέσμη από ρόδα
με συντρόφεψε ξανά!

Στη γέννηση του παιδιού μου
μου τα πρόσφεραν πάλι
και το άρωμα τους ήταν πιο έντονο
από ποτέ.

Ο χρόνος πέρασε
κάποτε σου πρόσφερα ένα κι εγώ
ποτέ δεν ξέχασα τη μυρωδιά του!

Περάσαμε μια ζωή μαζί
όμως τώρα κάθομαι μόνη
κοιτώ το σκοτάδι…
Το ρόδο στα χέρια μου
μαραμένο
δεν έχει το ίδιο χρώμα
δεν έχει την ίδια μυρωδιά
μόνο η καρδιά μου ανυπομονεί
να βρεθεί πάλι κοντά Του.



 ΝΑΥΣΙΚΑ ΜΠΑΣΙΟΥΚΑ

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Σαίξπηρ για πάντα...

Κανενός συγγραφέα η φήμη δεν μπορεί να συγκριθεί με εκείνη του Σαίξπηρ, που τα έργα του, γραμμένα στα τέλη του 16ου και στις αρχές του 17ου αιώνα για ένα μικρό θίασο ρεπερτορίου, σήμερα ανεβαίνουν στη σκηνή ή διαβάζονται όλο και πιο συχνά και σε περισσότερες χώρες από ποτέ άλλοτε. Η προφητεία του μεγάλου σύγχρονού του, του ποιητή και δραματουργού Μπεν Τζόνσον - ότι ο Σαίξπηρ δεν ανήκε σε μια εποχή, αλλά σε όλες τις εποχές - επαληθεύτηκε.




Μερικά αποφθέγματά του:

·         Όπου προπορεύεται το χρήμα, όλοι οι δρόμοι ανοίγουν.
·         Μακάριοι αυτοί που μπορούν να ακούν τους επικριτές τους ατάραχοι και μετά να διαλογίζονται.
·         Όποιος πετά πολύ κοντά στον ήλιο με χρυσά φτερά, ο ήλιος τού τα λιώνει.
·         Ο θυμός είναι αμάρτημα, αλλά πού μπορώ να βρω τον άνθρωπο που δεν θυμώνει.
·         Η τιμή μου είναι η ζωή μου, και τα δύο σε μένα είναι ένα. Πάρε μου την τιμή και η ζωή μου τελείωσε.

·         Η ανοχή είναι πράγματι γενναιότητα, η εκδίκηση είναι φόβος του άλλου και δειλία.


Αξίζει λοιπόν να διαβάσετε κάποιο από τα έργα του! Γι αυτό επισκεφθείτε τη σχολική βιβλιοθήκη στο β΄ όροφο, για να το δανειστείτε!

Δώρα Παπασταθοπούλου, Α2



Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

Η Μάγκι








Η Μάγκι είναι δέκα χρονών
Η Μάγκι είναι κουρασμένη
Στενοχωρημένη
Η Μάγκι φοβάται
Η Μάγκι δεν κοιμάται
Η Μάγκι πονάει
Η Μάγκι πεινάει
Η Μάγκι ξέρει να φτιάχνει χριστουγεννιάτικα στολίδια
Η Μάγκι μόνο αυτό ξέρει
Η Μάγκι δεν ξέρει πού πάνε,
ποιος θα τα αποκτήσει
-μάλλον δεν την ενδιαφέρει-
Η Μάγκι δεν έχει γονείς
Η Μάγκι δεν έχει φίλους
Η Μάγκι δεν έχει δει τίποτα
πέρα από τους μαύρους τοίχους
του παλιού εργαστηρίου
Η Μάγκι δεν μπορεί να δει
Η Μάγκι δεν μπορεί να παίξει
Η Μάγκι δεν μπορεί και ούτε θα μπορέσει

Η Μάγκι έκανε ένα λάθος
«Εκείνοι» το είδαν
Την χτύπησαν πολύ
Την πόνεσαν πολύ
Η Μάγκι έκλαψε, φώναξε
και μάντεψε
η Μάγκι δεν άντεξε!

Η Μάγκι ήταν δέκα χρονών
ήταν στενοχωρημένη
κουρασμένη
Η Μάγκι φοβόταν
δεν κοιμόταν
πεινούσε
Η Μάγκι ήξερε να φτιάχνει χριστουγεννιάτικα στολίδια
μόνο αυτό ήξερε
Η Μάγκι δεν είχε γονείς
Τώρα έχει
Η Μάγκι δεν είχε φίλους
Τώρα έχει
Η Μάγκι δεν είχε δει τίποτα
πέρα από τους μαύρους τοίχους
Τώρα βλέπει χρώματα
Τώρα τα βλέπει όλα
όλα είναι πολύ όμορφα

Τώρα ΟΛΑ είναι πολύ όμορφα!

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΝΙΝΟΥ

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015

Ξεπερνώντας τα σύνορα του έρωτα




Πυρωμένα λόγια ματιών που προσπαθούν να αντισταθούν στη χημεία των σωμάτων
Λέξεις που δεν αντέχουν στη σιωπή…
Χειρονομίες που αναζητούν την υπόσχεση της στιγμής, με την ανάγκη να έρθουν κι άλλες, κι άλλες…
«Θέλω» που κάνουν τις δικές τους διαδρομές. Διαδρομές άλλοτε γρήγορες κι άλλοτε αργές. Μα πάντα χωρίς φρένο κι όπου πάει…
Ισορροπία στο τεντωμένο σκοινί του πάθους, που δεν έχει ποτέ μα ποτέ δίχτυ ασφαλείας…
Οι ανασφάλειες του ενός, ικεσία στο βλέμμα του άλλου…
«Μη φύγεις..» Και η απάντηση λύτρωση…
«Εδώ είμαι!» Και σε αυτό το εδώ, το «χθες» είναι μετέωρο, χωρίς μνήμες, το «σήμερα» είναι σε εγρήγορση, το αύριο σε υποθήκη ευτυχίας. Σκέψεις που σαν ροπή φωτιάς  σε κάνουν να αναρωτιέσαι πόσο γρήγορα θα δεις τις στάχτες της.
 Υποφέρεις… Πάντα βαθιά υποφέρεις στις απρόσμενες χαρές, γιατί τρέμεις μήπως τις χάσεις. Μήπως σταματήσουν να είναι δικές σου.
Προσπαθείς να ξορκίσεις τους φόβους και  αφήνεσαι …
Δίνεσαι για να ζήσεις, γιατί σε ποιον φτάνει απλώς να επιβιώσει σε αυτόν τον απρόσμενο παγερό κόσμο;
 Οι μηχανισμοί ασφάλειας είναι νεκροί. Δε σε νοιάζει τίποτα άλλο εκτός από ένα.. Το ένα που είναι βάσανο και ευτυχία μαζί. Κλείνεις τα μάτια κι ονειρεύεσαι, τα ανοίγεις μα νιώθεις ακόμα πως είσαι μπλεγμένη στο όνειρο. Χρώματα! Είναι πολλά χρώματα που βλέπεις. Βλέπεις ή έχεις τυφλωθεί;
Όχι, δεν μπορεί να συμβαίνει το δεύτερο. Όταν τυφλώνεσαι βλέπεις μόνο στο σκοτάδι. Εσύ βλέπεις μόνο φως. Το σκοτάδι μπορεί να είναι η συνέπεια. Η εξέλιξη , η φθορά.
Τρέμεις, διαλύεσαι, παραλύεις, χρεώνεσαι αμαρτίες ζωής, βυθίζεσαι χάνεσαι, είσαι εσύ, χωρίς να είσαι εσύ, γίνεσαι άλλος..
Δεν ξέρεις τι και πώς, δεν βάζεις ερωτήματα στον εαυτό σου, δεν δίνεις απαντήσεις, λες και μόνο «Δεν υπάρχει γιατί…». Συνεχίζεις..
Τρέχεις σαν παιδί απόγευμα, βράδυ σε λούνα παρκ, μαγνητισμένο από τα φώτα, τα χρώματα κι όλα τα περίεργα μεγάλα παιχνίδια που γυρίζουν και σε παίρνουν μαζί τους.
Ανεβαίνεις, ανεβαίνεις κι άλλο ακόμα πιο ψηλά, κι από κει ρωτάς « Έτσι είναι ο έρωτας;» Ο ίλιγγος σε ζαλίζει και κάνεις το ερωτηματικό αποσιωπητικά…

 ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΕΝΙΑ

Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

Καλή χρονιά...

Μια νέα χρονιά ξεκινά για την ομάδα μας... γεμάτη ελπίδες και νέους στόχους! Όμως, στην καρδιά μας κρατάμε την περσινή μας πορεία μαζί με αγαπημένα πρόσωπα, σε ξεχωριστούς προορισμούς. Πρόσωπα που χάραξαν νέο δρόμο στη ζωή τους, όπως η τρυφερή Αφροδίτη Π., και τα "τριτάκια" μας που ξεκίνησαν την ενήλικη ζωή τους, την Αφροδίτη, την Αργυρώ, τη Ρένια, το Χρήστο, τη Φένια, τη Θεοδώρα, τη Θάλεια, την Ειρήνη που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο άφησαν το στίγμα τους στην ομάδα, συγγραφικά ή μη.







Untitled from ΕΙΡΗΝΗ ΤΣΟΥΚΑΛΑ on Vimeo.