'Ενα διήμερο με τους ΕΔΑ (ΣΑ) ... σώστες στον Εθνικό Δρυμό

Τέσσερα σχολεία, τρεις περιβαλλοντικές ομάδες (1ο Γυμνάσιο Αμαρουσίου, Γυμνάσιο Αναβρύτων, 1ο ΓΕΛ Μεταμόρφωσης ) και μια πολιτιστική, η δική μας, τα "Ανεμοσκορπίσματα", ως αλλοτινοί περιηγητές προσπάθησαν τη σχολική χρονιά 2018- 2019, να αναδείξουν τα θαμμένα και κρυμμένα θέλγητρα των πόλεων μας, να συνδέσουν το παρελθόν και το μέλλον. Από τον Κηφισό της Μεταμόρφωσης, το Κτήμα Συγγρού  και τις Αχαρνές κατέληξαν οι δύο  (...και κάτι) από αυτές στον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας, το αγαπημένο βουνό της πόλης, στις 15 και 16 Ιουνίου, για να ξαποστάσουν, να αναστοχαστούν και ανασυνταχθούν για την επόμενη χρονιά!

Οι εθελοντές της Ομάδας Δασοπυρόσβεσης Αττικής, Δ. Τρίγκατζης, Ε. Τσατσαρέλη, Σ. Κάρκαλη και Ν. Τσοκάρης μας μύησαν στα μυστικά της προστασίας του Εθνικού Δρυμού: μας ενημέρωσαν για τον κανονισμό του Δρυμού, την ιστορία και τη δράση του ΕΔΑΣΑ, την αντιμετώπιση περιστατικών με το όχημα, πεζοπόρησαν μαζί μας μέχρι το πυροφυλάκιο της Σκίπιζας όπου μας εξήγησαν τη διαδικασία της πυροφύλαξης και τη χρήση χάρτη και πυξίδας. 

Ακούραστοι, με πολλή αγάπη για το Δρυμό απάντησαν σε όλες τις ερωτήσεις, μας επιβράβευσαν με ενδιαφέρουσες ιστορίες και μας έδωσαν τη δυνατότητα να εκτυλίξουμε το σωλήνα πυρόσβεσης του οχήματος και να διοπτεύσουμε, να εντοπίσουμε δηλαδή σημεία στον περιβάλλοντα χώρο με τη χρήση πυξίδας και χάρτη.

Η πεζοπορία προς το πυροφυλάκιο της Σκίπιζας μας γέμισε το μυαλό και την ψυχή: το βουνό παλεύει να αναγεννηθεί μετά την καταστροφική φωτιά του 2007 και τα καταφέρνει. Από τη μια, τα μικρά έλατα, οι αγριοτριανταφυλλιές, τα κυκλάμινα δίνουν ηχηρό μήνυμα της ζωής που ανακάμπτει στο πληγωμένο βουνό. Από την άλλη οι εθελοντές δασοπυροσβέστες, όπως η Σοφία και ο Νίκος, μας δείχνουν ότι η αγάπη για τη φύση, η έμπρακτη συμβολή στην προστασία του, αναζωογονούν καθοριστικά και ουσιαστικά το βουνό - φρουρό της αχάριστης τσιμεντούπολης.

Τη δεύτερη μέρα, η πεζοπορία από το καταφύγιο Μπάφι στη Μόλα μας έκανε να νιώσουμε άμεσα τον παλμό του δρυμού. Περπατήσαμε μέσα στο ελατοδάσος, ξεδιψάσαμε στην πηγή του Αγίου Πέτρου και ξεκουραστήκαμε κάτω από τον παχύ ίσκιο των ελάτων στη Μόλα.

Ονειρευτήκαμε την επόμενη επίσκεψη, επιθυμήσαμε να συνδράμουμε στο έργο όλων αυτών των μοναδικών εθελοντών, να μεριστούμε την αγάπη και το ενδιαφέρον τους και να γίνουμε ένας από αυτούς.

Οι μαθητές χωρίς δισταγμό, με τον αυθορμητισμό και την ειλικρίνεια που χαρακτηρίζει την εφηβική ματιά τους, σχολίασαν:

Στράτος: Ήταν μια εξωπραγματικη εμπειρία που σε έβγαζε από το κλίμα της πόλης και σου γνώριζε σε βάθος την φύση. Οι άνθρωποι που γνωρίσαμε και μας ξενάγησαν μέσα σε αυτό το εκπληκτικό διήμερο ήταν πρόθυμοι και χαρούμενοι με το τι κάνανε. Με αποτέλεσμα να υιοθετήσουμε μια πολύ πιο ωραία και διαφορετική ματιά ως προς τον εθελοντισμό και το βουνό μας".

Αλίκη: "Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ, ήταν κάτι πολύ ενδιαφέρον και όλοι όσοι συνεργάστηκαν μαζί μας με σκοπό να μας ενημερώσουν για τόσο ωραία πράγματα ήταν πολύ καλοί και φαινόταν ότι το αγαπάνε αυτό που κάνουν...για την ακρίβεια πρέπει να είναι από τις λίγες εκδρομές που νομίζω ότι θα μας μείνουν πολλά!"

Ιάκωβος: "Η πεζοπορία ήταν τέλεια πραγματικά...μακάρι να το ξανακάνουμε!!! Πιο πολύ μου άρεσε νομίζω η επιστροφή από τη Μόλα...δεν ήταν τόσο κουραστική. Αντίθετα, το πήγαινε ήταν πιο πολύ κουραστικό, επειδή βάζαμε περισσότερη αντίσταση!!!! Εύχομαι να το ξανακάνουνε και του χρόνου αλλά όχι στον Όλυμπο ... τώρα πια είμαστε γνωστοί σε αυτό...στο Έβερεστ".

Μαρία: "Μπορώ να πω ότι και για μένα ήταν μια από τις καλύτερες εμπειρίες μακράν. Παρόλο που δεν περπάτησα,ευχαριστήθηκα αρκετά αυτή την μικρή εξόρμηση στην φύση. Ήταν μια ξεκούραστη εκδρομή και τουλάχιστον έμενα με απάλλαξε από το άγχος της καθημερινότητας.Μια εμπειρία εξερεύνησης του δρυμού, που όντως ήταν ενδιαφέρουσα, διότι ήρθαμε σε επαφή με πράγματα που δεν γνωρίζαμε, βιώσαμε το πώς είναι να κάνει κανείς πεζοπορία. Όλα ήταν τέλεια, από την αρχή έως και το τέλος. Μοναδική εμπειρία και ευτυχώς που είχαμε αυτήν την ευκαιρία να οργανωθεί αυτή η εκδρομή. Το να έρχεσαι σε επαφή με την φύση είναι κάτι όμορφο, σε αναζωογονεί αρκετά .Το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι δεν γκρίνιαξα, όπως συνηθίζω να κάνω. Ελπίζω να ξαναοργανωθεί μια τέτοια εκδρομή, έτσι ώστε να δημιουργήσουμε και άλλες αναμνήσεις ως "Ανεμοσκορπισματα". Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ενήλικες που πήραν την πρωτοβουλία να οργανώσουν την εκδρομή και φυσικά στα παιδιά που πήραν μέρος σε αυτή και δημιουργήσαμε μια όμορφη ανάμνηση όλοι μαζί!"

Δήμητρα : "Ήταν μια αξέχαστη εμπειρία που αξίζει όλοι να δοκιμάσουν έστω μια φορά. Μέσα σε αυτές τις δυο μέρες μάθαμε πολλά για την φύση και πόσο αξίζει να την προστατεύουμε, αφού μας προσφέρει πολλά περισσότερα από αυτά που πιστεύουμε, εξερευνήσαμε την Πάρνηθα που είναι το πιο κοντινό βουνό σε εμάς και οι περισσότεροι από εμάς δεν ξέραμε πόσα μυστικά κρύβει που αξίζει να ανακαλύψουμε, μας μίλησαν για την πολύ σημαντική δουλειά που κάνει ο Ε.ΔΑΣ.Α και καταλάβαμε πόσο ενδιαφέρον θα ήταν να συμμετάσχουν σε αυτήν εθελοντές που θέλουν να έρθουν πιο κοντά στην φύση".

Ανεμοσκορπίσματα

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΜΕ ΤΟΝ κ. Β. ΛΟΥΛΕ

   Στις 12/05, στο Μαθητικό Συνέδριο Προφορικής Ιστορίας, που πραγματοποιήθηκε στη Σιβιτανίδειο Σχολή, παρακολουθήσαμε το εργαστήριο του Β. Λουλέ με τίτλο " Ντοκιμαντέρ και Προφορική Ιστορία".
   Το εργαστήριο διήρκεσε 4 ώρες και αποτελούταν από δύο μέρη, ένα 2ωρο θεωρητικό και ένα 2ωρο πρακτικό. Ο στόχος δεν ήταν να μάθουμε να δημιουργούμε ένα ντοκιμαντέρ, καθώς ο χρόνος δεν αρκούσε, αλλά μάθαμε τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να συλλέγουμε το κατάλληλο υλικό και να το αξιολογούμε. Συγκεκριμένα, σημείο αναφοράς της σωστής έρευνας είναι η ανάδειξη της πολυσύνθετης προσωπικότητας του πληροφορητή που η ιστορία του αποτελεί το επίκεντρο του ντοκιμαντέρ, καθώς έτσι το κοινό μπορεί να ταυτίσει ένα κομμάτι των προσωπικών του βιωμάτων με αυτά που αποκαλύπτει ο συνεντευξιαζόμενος.

   Έπειτα, στην άσκηση μελετήσαμε δύο φωτογραφίες με θέμα το ολοκαύτωμα και στη συνέχεια έπρεπε με τις ίδιες φωτογραφίες να προβάλουμε ένα συναίσθημα εντάσσοντάς τες σε μία σύνθεση. Δουλέψαμε ανά δύο και ο χρόνος που μας διατέθηκε ήταν περίπου μισή ώρα.

Αυτή είναι η δική μας σύνθεση...

   Το πιο εποικοδομητικό στοιχείο της συνάντησης ήταν η πολύπλευρη προσέγγιση του θέματος και ο συλλογικός σχολιασμός των φωτογραφιών και των συναισθημάτων που αυτές εξέπεμπαν. Ο κύριος Λουλές με το αξιόλογο έργο του και ειδικά με το ντοκιμαντέρ "Φιλιά εις τα Παιδιά", μας ευαισθητοποίησε σχετικά με το μελανότερο κομμάτι της ιστορίας, το ολοκαύτωμα των Εβραίων, και μας έδειξε πώς προσεγγίζονται ιστορικά γεγονότα που αποτελούν τραύματα για τους επιζήσαντες, αλλά και για όλον τον κόσμο.

Πατερέλη Ματίνα

Ρόδη Ευαγγελία  

   

  

Ταξίδι στο...κέντρο της Αθήνας της Γενιάς του ΄30

Στα πλαίσια του μαθήματος της θεατρολογίας, η Α Λυκείου βρέθηκε σε ένα από τα πιο εκθαμβωτικά και σημαντικότερα σημεία του κόσμου καθώς υπάρχουν μόνο δύο αυτού του είδους μουσεία, την οικία Κατακουζηνού στο Σύνταγμα. Το ένα από τα ελάχιστα σπίτια μουσεία του κόσμου.
Μπαίνοντας στο διαμέρισμα σε κατακλύζει η αύρα όλων αυτών των σπουδαίων προσωπικοτήτων που πέρασαν από εκεί. Στο σαλόνι και την τραπεζαρία απλώνεται ένα ανοιχτό, απαλό και γαλήνιο γαλάζιο που σε ηρεμεί και ταξιδεύει στην εποχή που ζούσε το ζευγάρι. Αξίζει να σημειωθεί πως υπεύθυνος για τα χρώματα και ανά μέρη την διακόσμηση της κατοικίας ήταν ο γνωστός και πολύ καλός φίλος του ζευγαριού ΓιάννηςΤσαρούχης.

Με θέα τον εθνικό κήπο και την βουλή των Ελλήνων μας ξενάγησαν και μας ενημέρωσαν για την Λητώ και τον Βαγγέλη Άγγελο Κατακουζηνό, για την ιστορία του οίκου και για το πώς οι φίλοι του ζευγαριού βοήθησαν, ο καθένας με τον τρόπο του, στο να φτάσει αυτό το σπίτι να είναι από μόνο του ένα έργο τέχνης.
Μέσα στο ευρύχωρο σαλόνι μπορούσε κανείς να διακρίνει τα πλατιά παράθυρα που φώτιζαν ολόκληρο το δωμάτιο τα οποία τόνιζαν τις δυο «γωνίες» του χώρου. Από την μια πλευρά κάτω από τα δύο μικρά παράθυρα υπήρχε ένας μικρός καναπές με ένα τραπεζάκι και δύο καρέκλες όλα σε αποχρώσεις σκούρου καφέ με μπλε βελούδο που έδεναν άψογα με τους τοίχους και τις κουρτίνες. Δίπλα από αυτή την μικρή σύνθεση υπήρχε ένα ξύλινο γραφείο με πληθώρα μικροσκοπικών κλειδαριών και ένα γκρίζο μάρμαρο να διακοσμεί την κορυφή του. Διακοσμητικά στοιχεία αποτελούσαν τα μικρά βαζάκια και δυο φωτογραφίες, η πρώτη και μικρότερη  του Βαλή και η δεύτερη με τη μητέρα της Λητώς.
Στην άλλη άκρη, το τζάκι φτιαγμένο από ένα μοναδικό μάρμαρο ήταν συνάμα και τόπος έκθεσης πολύτιμων φωτογραφιών. Δεξιά και αριστερά από το περίτεχνο τζάκι ,που δίνει την ψευδαίσθηση ότι είναι κατασκευασμένο από ξύλο ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα μάρμαρο που τώρα πια δεν χρησιμοποιείται, υπάρχουν βιβλιοθήκες γεμάτες βιβλία και φωτογραφίες. Ένα συγκεκριμένο αντικείμενο που μου έκανε εντύπωση ήταν τα κιάλια που χρησιμοποιούνται στην για την παρακολούθηση θεατρικών παραστάσεων και συναυλιών τα οποία  μπορεί να ανήκαν στην Λητώ.
Στην συνέχεια συναντάμε την λιτή τραπεζαρία τους πάλι στα ίδια χρώματα με μόνο δύο καθρέφτες στους τοίχους και μια εικόνα της κυρίας Κατακουζηνού και μια ξεχωριστή του Άγγελου Κατακουζηνού. Προχωρώντας συναντάμε το πράσινο δωμάτιο που ήταν αρχικά το σαλόνι στο πρώτο τους διαμέρισμα στο Κολωνάκι και λόγω την συναισθηματικής τους σύνδεσης με το συγκεκριμένο δωμάτιο θέλησαν να το πάρουν μαζί τους και το οποίο ο καλός τους φίλος Γ. Τσαρούχης κατάφερε με μεγάλη επιτυχία. Το δωμάτιο χρησιμοποιήθηκε ως σαλόνι και αίθουσα αναμονής του ιατρείου του Β.Κ.

Γνωστές είναι οι πόρτες που σε οδηγούν στο WC ,στο μπουντουάρ της συζύγου και το υπνοδωμάτιο  του ζευγαριού σχεδιασμένες ως δώρο από τον καλό τους φίλο, Χατζηκυριάκο Γκίκα
Το διαμέρισμα σου έκλεβε την ανάσα με την εξαιρετική αισθητική του και μπορώ σίγουρα από πλευράς μου να πω πως ένιωθα την αύρα του ζευγαριού και ολόκληρης της γενιάς του 30’ άλλα έντονη ήταν και η αίσθηση της αγάπης και του έρωτα τους.

 Ανατριχιαστική μου φάνηκε μια λεπτομέρεια μέσα στο ιατρείο του Ψυχιάτρου Κατακουζηνού,  το γεγονός ότι διάφορα εργαλεία που βρίσκονταν πάνω στο γραφείο του είχαν μείνει ανέγγιχτα και ήταν ακριβώς έτσι όπως τα ακούμπησε ο ίδιος πριν πεθάνει. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες όσον αφορά το ιατρείο και το υπνοδωμάτιο, διότι κατά την γνώμη μου είναι τα πιο ενδιαφέροντα τα δωμάτια και τα πιο «μυστηριώδη» και με τις πιο ανατριχιαστικές ιστορίες τις οποίες θα σας αφήσω να ανακαλύψετε μόνοι σας. Μια ακόμα ανατριχιαστική πληροφορία αλλά και τόσο στενάχωρη ήταν αυτή του τελευταίου γράμματος. Ένα γράμμα από τα πολλά που έγραφε ο Βαλής στην λατρεμένη του Λητώ και το τελευταίο… Πότε δεν κατάφερε να το στείλει,  κρυμμένο στον πάτο της ντουλάπας τους,   για να βρεθεί δεκατέσσερα χρόνια μετά από την γυναίκα του. Στις 27 Δεκέμβρη του 1997 ένα χρόνο μετά από την ανακάλυψή της ,15 χρόνια μετά τον θάνατο της ζωής της η Λητώ άφησε την τελευταία της ανάσα.
Το σημείωμα έγραφε « Τα χρόνια να κυλούν ανέφελα και να σου δίνουν μόνο χαρά και ευτυχία για να έχει δίπλα σου ένα νόημα η ζωή μου αγάπη μου. Στη Λητώ μου»
Παρόλες της ατυχίες που βρεθήκαμε αντιμέτωποι εκείνη την ημέρα, αυτό το σπίτι μας άλλαξε τελείως την διάθεση από την στιγμή που μπήκαμε μέσα. Η ανάσα μας κομμένη, τα αυτιά και τα μάτια μας ανοιχτά, έτοιμοι να νιώσουμε όλα τα συναισθήματα που δημιουργεί σε έναν άνθρωπο αυτό το θέαμα περάσαμε απίστευτα και καθώς ήταν ημέρα Τετάρτη γεμίσαμε ενέργεια για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στις υποχρεώσεις μας για την υπόλοιπη εβδομάδα.

Δύο με τρεις μήνες πριν η καθηγήτρια μας η κ. Τσουκαλά μας ενημέρωσε πως ήθελε να επισκεφθούμε την οικία Κατακουζηνού στα πλαίσια της γνωριμίας μας με τον γνωστό συγγραφέα Μάνο Κοντολέων. Δυστυχώς υπήρξαν διάφορες δυσκολίες και την ημέρα της συνάντησης ο Κος Κοντολέων δεν κατάφερε να βρίσκεται μαζί μας κάτι που αρχικά στεναχώρησε και εμένα αλλά και πολλούς συμμαθητές μου αυτό μέχρι να βρεθούμε μέσα στην οικία. Ύστερα από την λήξη της συνάντησης κατάλαβα απόλυτα για ποιον ακριβώς λόγο η Κα Τσουκαλά είχε ενθουσιαστεί καθώς την ίδια επίδραση είχε και πάνω μου. Κυριολεκτικά δεν μπορούσα να σταματήσω να αφηγούμαι στους γονείς μου όλα όσα είδαμε, μάθαμε, ακούσαμε και αισθανθήκαμε.
Ευχαριστώ και εγώ αλλά και οι συμμαθητές μου κ.  Χαρά Κυπρούλη που ήταν εκεί να μας υποδεχθεί και να μας ξεναγήσει με τον καλύτερο τρόπο στην οικία Κατακουζηνού.

Καρυώτη Ήρια

Το αρχαίο θέατρο Αχαρνών ταξιδεύει...

Στις 10 Φλεβάρη τέσσερα σχολεία αντάμωσαν στο φιλόξενο 1ο ΓΕΛ Μεταμόρφωσης, για να ανακαλύψουν τα κρυφά και θαμμένα θέλγητρα των πόλεων τους: το 1ο Γυμνάσιο Αμαρουσίου, το πρότυπο Γυμνάσιο Αναβρύτων, το 1ο ΓΕΛ Μεταμόρφωσης και το 3ο ΓΕΛ Αχαρνών.

 

Μέσα από τις τρεις περιβαλλοντικές ομάδες και τη μία πολιτιστική που τα εκπροσώπησαν φανερώθηκαν τόποι γεμάτοι φυσική ομορφιά και ιστορική μνήμη που οι σύγχρονες πόλεις κρύβουν στις παρυφές τους, τόποι άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο παραμελημένοι. Σε αυτήν την πολύτιμη συνεύρεση χαμόγελων, συνεργατικότητας και ηλιόλουστης (όπως και η χειμωνιάτικη μέρα) διάθεσης, τα Ανεμοσκορπίσματα αποκάλυψαν το δικό τους θαμμένο αχαρναικό θησαυρό: το αρχαίο θέατρο Αχαρνών. Συμπύκνωσαν την ιστορία του σε δυο εικόνες: πρώτα σε αυτήν της ανακάλυψης του το 2007 και έπειτα σε μια του 2019 όπου καλυμμένο αναμένει την εκ νέου αποκάλυψή του. Τις φωτογραφίες συνόδευσε ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Άτζελας Δημητρακάκη, "Τέσσερις Μαρτυρίες για την εκταφή του ποταμού Ερρινυού".

:

«Με την Κατερίνα εξετάζαμε συχνά την προοπτική να ξεκινούσαμε την αναζήτηση για μια λιγότερο αρχαία πόλη απ’ την Αθήνα , για μια πόλη με φιλικό, στέρεο υπόστρωμα, και να ζούσαμε εκεί. Μας φανταζόμασταν κάπως σαν εκείνον τον προφήτη που πήρε τα βουνά με το κουπί του, δείχνοντας το σε όποιον συναντούσε, ώσπου θα έφτανε κάπου όπου το κουπί θα έχανε τη σημασία του και θα αναγνωριζόταν ως ένα μακρουλό ραβδί με ακατανόητα άκρα. Εμείς δεν ήμασταν σίγουρες για το τι θα δείχναμε στους περαστικούς αντί για το κουπί. Ούτε για το ποια κατεύθυνση έπρεπε ν’ ακολουθήσουμε. ‘Ισως παντού να υπήρχαν πόλεις σαν τη δική μας. Στο κάτω κάτω μπορεί να μην είχαμε ιδέα για πολλά πράγματα, γνωρίζαμε όμως πως ο πλανήτης μας ήταν παμπάλαιος, ταλαιπωρημένος, άρα δεν μπορούσες να του έχεις εμπιστοσύνη».

Αυτές τις φωτογραφίες, σε συνδυασμό με το κείμενο, οι μαθητές προσπάθησαν να παρουσιάσουν με μια παγωμένη εικόνα και τέσσερις λέξεις: αρχαίο θέατρο, κάλυψη, όχι. Δυο κορίτσια συνομιλούν θεατρικά, μια ως θεατής μια άλλης εποχής παρακολουθεί από τα μπροστινά εδώλια τη σκηνή τους και ευφραίνεται. Δυο εργάτες καλύπτουν το Θέατρο (χώρο, θέαμα και απόλαυση), και δυο άλλοι τους φωνάζουν "όχι", επιχειρώντας να αποτρέψουν την κάλυψη του θαύματος.

Το αχαρναικό θαύμα θα αποκαλύψει και άλλες "κρυφές και θαμμένες ομορφιές του" στις αρχές Απρίλη, στο 3ο ΓΕΛ Αχαρνών και θα προσπαθήσει να φιλοξενήσει με την καλύτερη διάθεση τους νέους μας φίλους.
Βέβαια, μην ξεχνιόμαστε...προηγείται η αποκαλύψη του θησαυρού του 1ου Γυμνασίου Αμαρουσίου και του Πρότυπου Γυμνασίου Αναβρύτων.
Ανυπομονούμε!!!

Ανεμοσκορπίσματα

Ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία...

Άσκηση δημιουργικής γραφής με το Φίλιππο Μανδηλαρά

Στις 22 Γενάρη, στην μοναδική βιβλιοθήκη του ιδρύματος Λασκαρίδη....τα Ανεμοσκορπίσματα συνάντησαν τον συγγραφέα, Φίλιππο Μανδηλαρά. Εκεί ανακάλυψαν ότι οι τοίχοι..δεν έχουν μόνο αυτιά αλλά μιλούν..βροντοφωνάζουν σκέψεις και συναισθήματα!

Το ταξίδι των δημιουργικών εμπνεύσεων ξεκίνησε με μια σειρά φωτογραφιών  που απεικόνιζαν προσωπικά μηνύματα, γραμμένα σε τοίχους, συχνά υπερμεγέθη, μεταβαλλόμενα στο χρόνο, καθώς σε αυτά προστίθενται σκέψεις, λέξεις και συναισθήματα! Έρωτες που ολοκληρώνονται, μηνύματα που αλλάζουν πομπούς και αποδέκτες!

  Το ζητούμενο ήταν να φανταστούμε την ιστορία πίσω από το μήνυμα! Να πλάσουμε τον ήρωα, το περιβάλλον του, τις σκέψεις και το στόχο του! Εσωτερικά, αρχίσαμε να ξετυλίγουμε το νήμα ιστοριών όπου ήρωες πασχίζουν να επικοινωνήσουν, να ακουστούν, να αποκτήσουν λίγα λεπτά προσοχής κι ενδιαφέροντος.

Το πιο εποικοδομητικό στάδιο της συνάντησης, ήταν ίσως ό,τι ακολούθησε μετά...

Ήθελαν το χρόνο τους τα σπέρματα της δημιουργικής έμπνευσης για να καρπίσουν: φωτογραφίες από το λιμάνι της Ζέας, προσωπικά μηνύματα ερωτευμένων και όχι μόνο, και κυρίως ιστορίες που ανακοινώθηκαν στο χορτασμένο από τον θαλασσινό ήλιο του Γενάρη κοινό του πούλμαν...

Ερωτευμένοι που σμίγουν, ερωτευμένοι που χωρίζουν, αδέλφια που είναι για πάντα μαζί έστω κι αν ο θάνατος του χωρίζει! Και λίγο πριν το τέλος...κριτική για την ιστορία που ο Φ. Μανδηλαράς και η Ε. Κατσαμά στήνουν με βάση  το προσωπικό μήνυμα που μας έδειξαν, εναλλακτικές διαδρομές, αναιρέσεις και αποδοχές...

 Το χιούμορ και η εξυπνάδα του οικοδεσπότη - συγγραφέα, η πρωτότυπη πρόταση για λογοτεχνικές διαδρομές, ο απρόσμενος ήλιος, η θάλασσα που είναι πάντοτε γαλανή και υπόσχεται ταξίδια μακρινά...όλα αυτά  κρατιούνται στη μνήμη μας και είναι σίγουρο ότι θα καρπίσουν συγγραφικά και αναγνωστικά!

Τα ΑΝΕΜΟΣΚΟΡΠΙΣΜΑΤΑ της Τετάρτης

Αριστέα Αλεξανδράκη, Άννυ Λάσκαρη, Ελισάβετ Λιακάκη, Θανάσης Πανούσης, Στράτος Δουκλιάς, Νεφέλη Μανωλάκη

"Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δύο...μια θεατρική παρασταση για πολλούς"

Το έργο "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" είναι ένα από τα έργα του William Shakespeare γραμμένο το 1595 και είναι ένας από τους πιο διάσημους απαγορευμένους έρωτες όλων των εποχών.

Στη συγκεκριμένη παράσταση που παρακολουθήσαμε συνεργάζονται τρία άτομα: δύο ηθοποιοί που εκτελούν όλους τους ρόλους και ένας μουσικός που τους συνοδεύει με τη μουσική και τα τραγούδια αλλά πολλές φόρες αφηγείται και συνομιλεί με τους ήρωες.

Η παράσταση ξεκινά με δύο μοναχικά φαντάσματα που ξαναζωντανεύουν την ιστορία του έρωτα και του θανάτου τους. Η διαμάχη των οικογενειών τους απαγορεύει να γνωριστούν αλλά σε μια γιορτή συναντιούνται και ερωτεύονται. Οι δύο ηθοποιοί υποδύονται μπροστά στα μάτια του κοινού τους χαρακτήρες που έπαιξαν ρόλο στην ιστορία τους σκιαγραφώντας ταυτόχρονα τις σχέσεις που είχαν μαζί τους και εκφράζουν τις ενδόμυχες σκέψεις γι’ αυτούς. Το πρώτο μέρος του έργου είναι ιδιαίτερα εύθυμο ενώ το δεύτερο γίνεται πιο λυπηρό. Δημιουργείται με αυτόν τον τρόπο ένα θεατρικό πάζλ από ποικίλα θεατρικά είδη που άλλοτε προκαλούν το γέλιο και άλλοτε τη συγκίνηση και προβάλλουν τον πιο βαθύ, την πιο ακραία, τον πιο αθώο έρωτα όλων των εποχών.

Πολλές είναι οι σκηνές που μας εντυπωσίασαν, κυρίως αυτές όπου αλλάζουν πολύ γρήγορα τους ρόλους π.χ. οι συγγενείς της Ιουλιέτας και του Ρωμαίου. Επίσης η σκηνή που η Ιουλιέτα φορώντας τα λευκά φτερά και κρατώντας μια κόκκινη ομπρέλα είναι ανεβασμένη στο μπαλκόνι- σκάλα και συνομιλεί με τον αγαπημένο της που στο τέλος της χαρίζει μια συρμάτινη καρδιά!!!

Τέλος η βίωση του τέλειου έρωτα παρά το τραγικό τέλος μας κέρδισε ως θεάτες και μας εντυπωσίασε βαθιά.

Γεωργακοπούλου Κατερίνα

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΝΟΜΠΕΛ

1.     

Μια συνηθισμένη Τετάρτη του Γενάρη,στις 18 του μηνός,  έμελλε να είναι τελικά διαφορετική. Ο συγγραφέας  Κώστας Αρκουδέας  επισκέφθηκε το σχολείο μας με σκοπό να συζητήσουμε για το λογοτέχνη Νίκο Καζαντζάκη, το βιβλίο του "το Χαμένο Νόμπελ" και τη συγγραφή άλλων λογοτεχνικών έργων  από τον ίδιο.              

           Το κοινό της εκδήλωσης αποτέλεσε η λογοτεχνική μας ομάδα, τα "Ανεμοσκορπίσματα" και οι μαθητές του Β’2.     Η συζήτηση ξεκίνησε με τους λόγους που ο Καζαντζάκης ξεκίνησε να διεκδικεί το Νόμπελ. Για το συγγραφέα το Νόμπελ ήταν μια ένεση αισιοδοξίας για την Ελλάδα και ένα δώρο για τη σύζυγο του, την Ελένη Σαμίου, που τον στήριξε ηθικά όλα αυτά τα χρόνια. Η ζωή του ήταν λιτή και στερημένη και το χρηματικό έπαθλο θα τους βοηθούσε να σταθούν στα πόδια τους αλλά και να πραγματοποιήσουν πολυπόθητα ταξίδια.

        Όμως, πολλοί ήταν οι πολέμιοι αυτής της προσπάθειας του. Το συντηρητικό καθεστώς τον κατηγορούσε για αθεΐα, για κομμουνιστικές δραστηριότητες και ότι ήταν διαφθορέας των νέων. Ο  συγγραφέας Κώστας Αρκουδέας μας εξήγησε ότι ο Καζαντζάκης δύσκολα κατανοούσε την έννοια της αγάπης και είχε στενές σχέσεις με τους συνανθρώπους του. Εργάστηκε δίπλα στον Ελευθέριο Βενιζέλο και στην Unesco αλλά πέθανε δυσαρεστημένος  και πικραμένος, γιατί δεν αναγνώριζαν το έργο του οι Έλληνες αντίθετα με ό, τι συνέβαινε στον υπόλοιπο κόσμο.

     Επίσης μας δήλωσε ότι το Νόμπελ που δόθηκε αργότερα στο Σεφέρη ήταν μια εκδήλωση συγγνώμης και ευγνωμοσύνης  προς τον Καζαντζάκη, επειδή άδικα δε του δόθηκε ποτέ το βραβείο.

      Τέλος, ο συγγραφέας μας παρακίνησε να κρατάμε ημερολόγιο και να αποτυπώνουμε σε αυτό τα όνειρά μας. Ο τρόπος γραφής μας είναι σαν το δακτυλικό μας αποτύπωμα που μας κάνει μοναδικούς και ξεχωριστούς. Όμως μας συμβούλεψε ότι η ενασχόληση   με τη γραφή θα μπορούσε να αποτελέσει μια δημιουργική ενασχόληση αλλά όχι το κύριο επάγγελμά μας, γιατί δεν είναι κερδοφόρα.

       Ο Καζαντζάκης αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το Κώστα Αρκουδέα, καθώς τα βιβλία του "Ο Φτωχούλης του Θεού", "Ο Καπετάν Μιχάλης", και η "Αναφορά στο Γκρέκο" ήταν αγαπημένα εφηβικά του αναγνώσματα. Ο ίδιος έγραψε το "Χαμένο Νόμπελ" μετά από έρευνα 10 ετών και παρουσίασε την πορεία του συγγραφέα αλλά και όλης της πολιτικής και κοινωνικής ζωής της χώρας μας. Πραγματικά, έβαλε ένα λιθαράκι στο να γνωρίσουμε την πνευματική πορεία του μεγάλου συγγραφέα άλλα και δούμε τα παρασκήνια των πολιτικών εξελίξεων στη διάρκεια του 20ου αι. που -κυριολεκτικά- λίγο διαφέρουν ή καλύτερα αιτιολογούν τους χαλεπούς καιρούς της κρίσης.

Ηλιάννα Λώτση

Γεωργακοπούλου Κατερίνα

Πραχαλιά Μυρτώ

Παυλή Θεοδώρα

Πέρασε ένας χρόνος : η παράσταση της καρδιάς μας

           Η παράσταση "Πέρασε ένας χρόνος παίζεται σε ένα σπίτι στον Κολωνό, νεοκλασικό, παλιό και φθαρμένο, με τα σημάδια της ιστορίας του ανεξίτηλα γραμμένα σε κάθε του γωνιά, με τους ηθοποιούς να παίζουν ανάμεσα στο κοινό, σε απόσταση αναπνοής.

      

Το έργο διαδραματίζεται σε ένα σπίτι τον 20ο αιώνα και οι ήρωες δεν έχουν ονόματα, παρά μόνο χρησιμοποιούνται αριθμοί. Συγκεκριμένα ένα βράδυ πρωτοχρονιάς μια παρέα μαζεμένη παίζει ένα παιχνίδι με σημαδεμένα χαρτιά. Η σκηνοθέτης μαζί με τους ηθοποιούς έψαξαν κι έκαναν έρευνα για να συγγράψουν το θεατρικό σενάριο. Βασισμένο σε έλληνες ποιητές και πεζογράφους, μαρτυρίες και σε συνεντεύξεις από ανθρώπους που είχαν βιώσει έντονες καταστάσεις σε ιδιαίτερες ιστορικές περιόδους της χώρας μας σε διάφορα μέρη της Ελλάδας.

     

Έτσι κάθε ηθοποιός αφηγήθηκε μια ιστορία από διάφορες περιόδους: Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, εμφύλιο, Πολυτεχνείο, Χρηματιστήριο, Καταστροφή της Σμύρνης αποτυπώνοντας στιγμές της καθημερινότητας. Συγκεκριμένα ένα χωριατόπαιδο από τη Μακεδονία θέλει να κυνηγήσει τα όνειρα του, πηγαίνει στο στρατό, λιποτακτεί και προσπαθεί να μεταναστεύσει για την Αμερική. Μια γυναίκα που δεν της αρέσει η μοναξιά αλλά τα φώτα και τα χειροκροτήματα, ακολουθεί τον ερωτά της με τον κατακτητή αλλά πληρώνει το τίμημα. Ακόμα, μια γυναίκα στη Σμύρνη εγκαταλείπει την πρώτη της αγάπη νομίζοντας ότι είναι νεκρός, παντρεύεται από προξενιό ψάχνοντας να βρει τη δική της "εκκλησία". Έπειτα, την περίοδο του εμφυλίου, μια φιλία οδηγείται στα άκρα, καταστρέφεται από το θάνατο, και ο ήρωας παντρεύεται τη νεράιδα του! Αργότερα, μια κοπέλα που σπούδαζε συμβολαιογράφος ερωτεύεται ένα αγόρι, εμπλέκεται στα γεγονότα του Πολυτεχνείου αλλά τελικά αναζητά την ελευθερία σε άλλους δρόμους. Τέλος ο επιτυχημένος χρηματιστής, το τέλειο παιδί, με στόχους και επιτυχίες, κατάφερε να φτιάξει μια ζωή που οι άλλοι θα ζήλευαν. Όμως, ο ίδιος χωρίς να καταφέρει να έρθει σε ουσιαστική επαφή με το μικρότερο αδελφό του, οδηγείται σε αδιέξοδο. Τελικά το παιχνίδι τελειώνει, με την αποκάλυψη νέων στοιχείων για τη ζωή των προσώπων, όλων συγγενικών με τον έβδομο ήρωα. Όλες οι ιστορίες είναι η μνήμη που κουβαλάει ο καθένας από τους προγόνους του και τον στοιχειώνει αλλά δεν τον εμποδίζει να ζήσει τη ζωή του αισιοδοξώντας και προχωρώντας....



Τα "Ανεμοσκορπίσματα" παρακολούθησαν την παράσταση μια παγωμένη Κυριακή του Γενάρη. Οι εντυπώσεις από όσα παρακολουθήσαμε μας συντροφεύουν ακόμη και μονοπωλούν τη σκέψη και τις συζητήσεις μας! Εκείνο το μαγικό βράδυ, η συζήτηση που ακολούθησε με τους συντελεστές της παράστασης μας έκανε να βιώσουμε και άλλες διαστάσεις του έργου, να συνειδητοποιήσουμε τον τρόπο σύνθεσής του, αλλά και να αντικρίσουμε με άλλη ματιά την προσπάθεια των ηθοποιών να "μπουν στο πετσί του ρόλου τους" και να τον αποδώσουν με τρόπο μοναδικό!


Γεωργακοπούλου Κατερίνα

Ήθελα Μόνο Να Χωρέσω ...από τη Στέλλα Κάσδαγλη

"Ήθελα μόνο να χωρέσω" είναι το δεύτερο βιβλίο που επέλεξαν τα ¨Ανεμοσκορπίσματα", για να διαβάσουν τη φετινή χρονιά! Η βιβλιοθήκη του σχολείου διέθεσε έξι βιβλία, που από την αρχή του νέου έτους δανείστηκαν οι μαθητές της Α΄και της Β΄λυκείου. Παράλληλα, ενημερωθήκαμε για την ίδια τη συγγραφέα και η Αριστέα ανέλαβε τη σύνταξη της βιβλιοκριτικής- που ακολουθεί-  προβάλλοντας τη δική της αναγνωστική ματιά!

ΣΤΕΛΛΑ ΚΑΣΔΑΓΛΗ from eirinits

«Από την άλλη, αναρωτιέμαι πώς γίνεται να είναι ακόμα όλες πιο αδύνατες και πιο χαριτωμένες από μένα
και τέλος πάντων αν θα ζήσω όλη την υπόλοιπη ζωή μου περνώντας συνεχώς το χέρι μου πάνω από το μπούτι μου
για να υπολογίσω πόσο περισσεύει από αυτό που *θα έπρεπε* να είναι το μπούτι μου.
Μάλλον δεν είσαι ποτέ αρκετά αδύνατη, έτσι δεν πάει;»

Καθημερινές σκέψεις εκατομμυρίων κοριτσιών σε όλο τον κόσμο εκφράζονται στο βιβλίο της Στέλλας Κάσδαγλη «Ήθελα μόνο να χωρέσω.» Ένα βιβλίο για τις δυσκολίες της εφηβείας μέσα από τα μάτια της δεκαεξάχρονης Ζωής, της οποίας ο κόσμος της γίνεται άνω κάτω λόγω των αλλαγών που λίγο ή πολύ όλοι μας περνάμε στην εφηβεία. Όμως εκτός των δυσκολιών αυτών, μέσα από το βιβλίο παρουσιάζονται, πρώτον, μία από τις πιο επικίνδυνες ψυχοσωματικές αρρώστιες που θα μπορούσε να περάσει ένας άνθρωπος, η νευρική ανορεξία, και δεύτερον, πολλές λανθασμένες αντιλήψεις και πράξεις που έχουν ενσωματωθεί μέσα μας, αντιλήψεις για την εικόνα μας, τη συμπεριφορά μας και το πως θα γίνουμε αποδεκτοί από τους γύρω μας με κάθε άλλο τρόπο, εκτός του εαυτού μας. Μέσα στο βιβλίο διάβασα τις σκέψεις μου, είδα γεγονότα που μου έχουν συμβεί. Ένιωθα πως είχα ταυτιστεί με τη Ζωή, η οποία νόμιζε πως το να αποκτήσει ένα τέλειο σώμα θα της προσέφερε την ευτυχία και την αποδοχή των γύρω της, κάτι που σχεδόν πλήρωσε με τη ζωή της. 

Το βιβλίο μου θύμισε πως το να είμαι ο εαυτός μου είναι ο σωστός δρόμος, πως δεν κρίνεται η αξία μου από μία ζυγαριά ή έναν καθρέπτη, πως κάποιοι άνθρωποι δεν θα σε αποδεχθούν ποτέ όπως και αν είσαι και πως αυτό δεν είναι κάτι κακό. Μου θύμισε πως δεν έχω ανάγκη ανθρώπους που μπορεί να με προτιμούν διαφορετική και πως οι άνθρωποι που θα θελήσουν να μείνουν στη ζωή μου, θα μείνουν όχι για την εικόνα μου, όχι για το αν έχω πέντε, δέκα ή είκοσι κιλά παραπάνω αλλά γιατί είμαι αληθινή και σωστή απέναντί τους. 

Επίσης, ένα στοιχείο που κάνει το βιβλίο αυτό ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι πως θίγει ένα θέμα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας, τις ψυχικές αρρώστιες, συγκεκριμένα την ψυχογενή ανορεξία, και το πως αυτές εξαπλώνονται και χτυπούν όλο και περισσότερους ανθρώπους, ενώ η κοινωνία επιλέγει να κάνει τα στραβά μάτια ή να ξεπετάξει τα θέματα αυτά με μία δικαιολογία. 

Κριτικός δεν είμαι, όμως αν έπρεπε να βαθμολογήσω το βιβλίο, θα του έβαζα 10/10 διότι δίνει μία πνοή στην ελληνική εφηβική λογοτεχνία, παρουσιάζει την ανορεξία ως ένα κομμάτι της κοινωνίας που πρέπει να πολεμηθεί αντί να καλυφθεί και δείχνει τους εφήβους ως άτομα με προβλήματα και ανησυχίες, αλήθειες δηλαδή που δεν προβάλλονται ιδιαίτερα στη χώρα μας.

                                                                                                              Αριστέα Λιάσκα, Β2

Με την Αργυρώ ... από την Ευμορφία

Στην επίσκεψη της Αργυρώς Πιπίνη αναφερθήκαμε σε προηγούμενη ανάρτηση. Τώρα, ήρθε η σκυτάλη στα χέρια της Ευμορφίας να μας μεταφέρει όλη τη κουβέντα-συνέντευξη που είχε με τη συγγραφέα!

-Τι αποτέλεσε το έναυσμα για να γίνετε ηθοποιός και συγγραφέας;

Αργυρώ Πιπίνη: Δεν ήταν ένα το έναυσμα,ήταν μία σειρά από πράγματα.Στο σχολείο ετοιμαζόμουν να δώσω στο πανεπιστήμιο, έδωσα και πέρασα στην νομική.Στην νομική λοιπόν,είχαμε μία τρομερή θεατρική ομάδα. Πάντα αγαπούσα το θέατρο από πολύ μικρή, αλλά δεν ήμουν σίγουρη ότι ήθελα να ασχοληθώ με αυτό. Ειδικά όταν στο σπίτι με έσπρωχναν να κάνω κάτι άλλο. Όταν όμως πέρασα στην νομική, εντάχθηκα στην θεατρική ομάδα, η ομάδα αυτή με οδήγησε στο να δώσω κρυφά απο την οικογένεια μου (κάτι που δεν σας το συνιστώ) στην δραματική σχολή, όπου με πήραν. Και εκεί άρχισαν τα προβλήματα:τι θα κάνω; πώς θα παρακολουθώ; πώς μπορώ να συνδυάσω το πανεπιστήμιο και την δραματική σχολή; που θα βρίσκω τα λεφτά να πληρώνω την δραματική σχολή; Αυτό λοιπόν ήταν η πρώτη μου κατάληξη στο θέατρο. Η συγγραφή ήρθε σχεδόν τυχαία. Έγραφα πάντα, διαβάζω πολύ,ειδικά τα χρόνια που ήμουν στο γυμνάσιο. Δεν είχα αδέρφια, όταν λοιπόν δεν έπαιζα, ήμουν στο σπίτι μου και διάβαζα. Μου άρεσε πολύ το διάβασμα.Έγραφα λοιπόν, κρατούσα σημειώσεις.Αλλά πια πολύ μεγάλη, ενώ δούλευα στο θέατρο, άρχισα να γράφω για το κέφι μου.Και το ένα έφερε το άλλο, δηλαδή έγραψα μία  ιστορία για τα γενέθλια ενός φίλου μου, την εικονογράφησε μία φίλη μου που ήταν στην καλών τεχνών και τα πάντα πήραν τον δρόμο τους.

-Ποιος είναι ο λόγος που ασχολείστε συγκεκριμένα με βιβλία για παιδιά και εφήβους;

Αργυρώ Πιπίνη: Αυτό είναι το πρώτο κείμενο που γράφω για εφήβους, αφού μέχρι τώρα έγραφα για μικρά παιδιά. Έχω την αίσθηση και θα σας πω κάτι πολύ παράξενο ότι εσείς θα μπορούσατε να είστε πιο καλοί συνομιλητές εννοώ πως, παρόλο που μας χωρίζουν κάποια χρόνια είστε ενήλικες κατά κάποιον τρόπο, είστε έφηβοι τέλος πάντων.Αισθανόμουν ότι με τα μικρά παιδιά στο δημοτικό,στο νηπιαγωγείο μπορώ να συνεννοηθώ καλύτερα, με αποτέλεσμα να γράψω αυτό το βιβλίο σε τρίτο πρόσωπο,όχι σε πρώτο γιατί φοβόμουν ότι δεν μπορούσα να μιλήσω όπως θα μιλάγατε εσείς. Έβαλα τις σκέψεις της «Αλίκης» μόνο σε πρώτο πρόσωπο και την αφήγηση  σε τρίτο, για να έχω μία απόσταση, επειδή αισθανόμουν πως δεν μπορώ να έχω την φωνή σας.

-Ετοιμάζετε κάποιο καινούργιο βιβλίο;

Αργυρώ Πιπίνη: Τώρα γράφω ένα βιβλίο για ενηλίκους, ένα βιβλίο για την ιστορία της υιοθεσίας μου. Έμαθα δεκαεφτά χρονών ότι ήμουν υιοθετημένη και γράφω αυτήν την ιστορία. Με βάση αυτά ξεκίνησα να γράφω ένα εφηβικό βιβλίο, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να συμβεί αυτό. Θέλω να πώ πως ήταν τόσα πολλά αυτά που είχα να γράψω ίσως με σκληρό τρόπο οπότε δεν το έκανα. Έχω επίσης τρία βιβλία καινούργια για παιδιά τα οποία θα βγουν εικονογραφημένα.Το ένα είναι η ιστορία ενός σπιτιού,το άλλο λέγεται «καλοκαίρι-φθινόπωρο-χειμώνας-άνοιξη-καλοκαίρι»,το άλλο είναι ένα βιβλίο για μικρά παιδιά αλλά είναι μία μικρή ερωτική ιστορία  λέγεται «Η Βιολέτα και ο ιππότης» και είναι και ένα βιβλίο για την μετανάστευση που λέγεται «Ο Μελάκ μόνος».

-Γιατί αποφασίσατε να γράψετε ένα τόσο σύγχρονο βιβλίο, την «Αλίκη»;

Αργυρώ Πιπίνη: Γιατί ζω σε αυτή την πόλη όπως και εσείς. Ζω σε αυτή την συγκεκριμένη εποχή,σε αυτή την συγκεκριμένη χώρα που λέγεται «Ελλάδα» όπου τα πάντα έρχονται κατά κύματα και μας κουκουλώνουν. Δεν θέλω να είμαι απαισιόδοξη, προσπαθώ να μην είμαι.Τα πράγματα με κάνουν. Αυτό, λοιπό,ν το βίωμα, το ότι εγώ έβγαινα στην Αθήνα για να πάω να κάνω τις δουλείες μου,να πάω τα ραντεβού μου με τους εκδότες μου,να δω τους φίλους μου,να πάω σινεμά και κάθε δυο βήματα συναντούσα όλα όσα συναντά και η ηρωίδα μου στην πόλη..Είναι τα προσωπικά μου βιώματα,αλλά δεν νομίζω πως είναι εντελώς  προσωπικά. Ένας άνθρωπος μπορεί κάνει μία βόλτα στην Σταδίου μέχρι το Μοναστηράκι, να κόψει μέσα από το παλιό Αττικό, να δει παρόμοια πράγματα και πιθανά να τα φιλτράρει αλλιώς. Η παραμυθία και η μαγεία δεν βγαίνουν απαραίτητα απο πριγκιποπούλες και χρυσόσκονες, βγαίνουν και μέσα από μία πραγματικότητα. Πιστεύω δηλαδή στην μαγεία της καθημερινότητας.

-Πώς νίωσατε όταν κερδίσατε το Βραβείο Μετάφρασης Βιβλίου για παιδιά της Ελληνικής Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας;

Αργυρώ Πιπίνη: Καλά...Πολύ καλά.  Τα βραβεία δεν είναι το ζητούμενο.Αλλά είναι ωραίο γιατί κάπως σαν να αναγνωρίζεται όλος αυτός ο κόπος.Αυτό δε το βραβείο ήταν για ένα βιβλίο που αγαπώ πάρα πολύ,λέγεται «Ψάρι στον ουρανό» είναι ένα βιβλίο ενός  ισλανδού συγγραφέα που είχε ένα rok/pop συγκρότημα ο οποίος ήταν ο πρώτος άνδρας της Bjork (τραγουδίστρια στην Ισλανδία). Αυτός, λοιπόν, έγραψε ένα φοβερό βιβλίο που μιλάει για την μετάβαση απο την εφηβεία στην ενήλικη ζωή και ο μικρός ήρωας δεν είναι ακριβώς έφηβος, είναι δεκατριών ετών και αισθάνεται σαν ψάρι έξω απο το νερό, σαν ψάρι στον ουρανό. Μου άρεσε πολύ, γενικά τα βραβεία μου αρέσουν,δεν έχω πάρει πολλά αλλά φέτος ήταν καλή μου χρονιά. Πήρα το βραβείο του αναγνώστη για το «Δικό τους ταξίδι» είναι ενα εικονογραφημένο βιβλίο και η «Αλίκη» ήταν υποψήφια για αυτό το βραβείο και ήρθε σε ψήφους δεύτερο και χάρηκα πολύ γιατί είναι ένα θέμα που εγώ θεωρώ πως πρέπει να μπεί στα σχολεία, παρόλο που ξέρω οτι υπάρχει ένα μποϊκοτάζ για τα "σύγχρονα θέματα" ειδικά όταν έχουν μέσα άγριες σκηνές.

-Αν υποθέσουμε πως βρισκόμαστε στο 2050 πιστεύετε πως ένας έφηβος εκείνης της εποχής θα ενδιαφερόταν για το συγκεκριμένο βιβλίο;

Αργυρώ Πιπίνη:Μεγάλη ερώτηση αυτή.

(Επέμβαση απο τον κύριο Δικαίο Χατζηπλή από το τμήμα Εκδηλώσεων Παιδικού Βιβλίου των Εκδόσεων Πατάκη.)

Δικαίος: Όταν διαβάζαμε το βιβλίο πριν εκδοθεί είχαμε κάνει μία κουβέντα εγώ με την Αργυρώ. Εγώ θεωρώ πως αυτό το βιβλίο για το 2050 θα είναι ένα ντοκουμέντο. Είναι μία καταγραφή του τι συμβαίνει στην πόλη το 2015. Επεμβαίνω, γιατί τότε είχαμε αυτή την συνομιλία και εγώ το είχα συλλάβει με αυτόν τον τρόπο. Αν διαβάσουμε ένα βιβλίο του 40'  θα μας φαίνεται περίεργο το τι γινόταν, πώς ήταν τα σπίτια και οι  παλιές φωτογραφίες Τώρα σε αυτό το βιβλίο βλέπουμε μέσα από τα μάτια ενός εφήβου και φυσικά του συγγραφέα τι γινόταν στην Αθήνα του τότε που είχανε κρίση,δηλαδή θα μπορούσε κάποιος να το πάρει ως ντοκουμέντο.

Αργυρώ Πιπίνη: Οι περισσότερες αναρτήσεις και κριτικές σχετικά με το βιβλίο εστιάζουν σε αυτό το σημειό που αναφέρεται ο Δικαίος. Για αυτό σας είπα  ότι η πόλη είναι μία από τις ηρωίδες του βιβλίου. Δεν ξέρω εάν εσείς εισπράττετε έτσι την κατάσταση στην πόλη και την κρίση....Εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ τόσο μελλοντικά,δεν διάβαζα ποτέ επιστημονική φαντασία,παρόλο που υπάρχουν συγγραφείς που μου αρέσουν. Μ΄αρέσει το σινεμά, οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας,το Blade Runner είναι μία από τις αγαπημένες μου.Αλλά μ΄αρέσει πολύ και το παρελθόν και το παρόν και λέω εντάξει θα δούμε  για το τόσο μακρινό μέλλον.

-Πόσο όμοια ή διαφορετική ήταν η δική σας εφηβεία από αυτή της Αλίκης;

Αργυρώ Πιπίνη: Έχει μία οργή η ηρωίδα και εγώ είχα μία πάρα πολύ μεγάλη οργή, διότι μέσα στην εφηβεία μου ανακάλυψα ότι είμαι  υιοθετημένη και θεώρησα ότι ήμουν εξαπατημένη  εκτός από υιοθετημένη. Δεν μπορούσα να δω τα καλά αυτής της μετάβασης από μία οικογένεια που δεν είχε την δυνατότητα να με μεγαλώσει οικονομικά σε μία άλλη οικογένεια που είχε την δυνατότητα. Αντίθετα, έβλεπα μία μεγάλη προδοσία από τους φίλους μου,από την καινούργια οικογένειά μου. Είχα πάρα πολύ θυμό! Η σχέση μου με τη μητέρα μου μοιάζει με αυτή της Αλίκη. Τασάκια πέφταν,θυμός υπήρχε. Πρέπει να περάσεις από αυτό το στάδιο για να καταλάβεις ότι μπορεί να έχεις δίκαιο,αλλά έχει και η άλλη πλευρά άλλο δίκαιο. Επίσης μου στοίχισε πάρα πολύ αυτή η έλλειψη που φαίνεται εδώ, την υποκαθιστώ δηλαδή και είναι ψυχαναλυτικό αυτό, επειδή πέθανε ο θετός μου πατέρας και τον πραγματικό μου πατέρα τον γνώρισα πια πολύ μεγάλη, επειδή την βρήκα την πραγματική μου οικογένεια,έχω και δύο αδέρφια.

-Σας έχει επηρεάσει η κρίση που βιώνει η χώρα μας σήμερα σχετικά με την συγγραφική σας δουλειά;

Αργυρώ Πιπίνη: Με έχει επηρεάσει πάρα πολύ. H πόλη είναι πάρα πολύ άρρωστη,νοσεί.Πρέπει να είσαι πολύ περιχαρακωμένος, για να μην σε επηρεάσει αυτό. Όσο αφορά την οικονομική μου κατάσταση, σαφέστατα με έχει επηρεάσει. Εννοείται πως  το παλεύω,δεν με παίρνει από κάτω.

-Eάν θα έπρεπε να τοποθετήσετε σε σειρά τα τρία σας επαγγέλματα ως πολιτικός επιστήμονας ,ηθοποιός και συγγραφέας ποια θα ήταν η σειρά;

Αργυρώ Πιπίνη: Μου αρέσει η συγγραφή πολύ αλλά και το θέατρο.Έχω να παίξω από το 2005 και μου λείπει το θέατρο.Πολλά χρόνια δίδασκα παιδιά περίπου στην ηλικία σας λίγο πιο μεγάλα. Συγκεκριμένα, δίδαξα 16 χρόνια θέατρο σε δραματικές σχολές. Και για εμένα δεν υπήρχε τίποτα πιο ωραίο από τις ώρες που ξύπναγα, ντυνόμουν,πήγαινα στους μαθητές  και κάναμε πράγματα για τον Τσέχωφ και τον Σαίξπηρ, σύγχρονα-μοντέρνα πράγματα. Μου είναι δύσκολο να τα βάλω σε σειρά. Εννοείται πως η πολιτική επιστήμη μπορεί να φαίνεται άχρηστη αλλά το πανεπιστήμιο βοηθάει στο να οργανώνεσαι εσύ και οι σκέψεις σου, μπορεί να μην είναι το αντικείμενο με το οποίο θα ασχοληθείς, όμως θα βοηθήσει  στην πειθαρχία. Η συγγραφή σίγουρα είναι από τις αγαπημένες μου δουλειές, γιατί μου αρέσει να μένω μόνη μου, μου αρέσει η μοναξιά, γιατί δημιουργώ κάνοντας πράγματα μόνη μου.

Συνέντευξη: Ευμορφία Κριεμάδη

Τεχνική υποστήριξη: Χριστίνα Παλαμηδά

Φωτογραφίες: Διόνη Ντέντε