Ένα τετράδιο γεμάτο ιστορίες... Νο 2

Ο αμερικανός Paul Auster, ο οποίος ανήκει στα κορυφαία ονόματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας των τελευταίων εκατό ετών, επισκέπτεται την Αθήνα, καλεσμένος της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, για να συναντήσει το κοινό του, σε μια μοναδική εκδήλωση, την Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2014, στις 7 το βράδυ, στη Στέγη. Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Λέξεις και Σκέψεις», ο Auster, σε μια συζήτηση με τον δημοσιογράφο Ηλία Μαγκλίνη, μοιράζεται μαζί μας την περιπέτεια που κρύβει η ενασχόληση με τη γραφή και τι σημαίνει να είναι κανείς σήμερα ανήσυχο πνεύμα. Αυτή ήταν η είδηση που σε οποιαδήποτε άλλη φάση ίσως να μη μας προκαλούσε τόσο ενδιαφέρον παρά μόνο περιέργεια. Σε αυτήν την περίπτωση όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά αφού πίσω από τα γραφόμενα υπήρχε και κάτι άλλο..

Πριν από τη συνάντηση με τον δημοσιογράφο οι μαθητές από τα εννέα σχολεία που πήραν μέρος στο πρόγραμμα της στέγης "Ένα τετράδιο γεμάτο ιστορίες" θα μπορούσαν να έχουν μια ολιγόλεπτη συνάντηση με το συγγραφέα. Πραγματικά ήταν μια ιδιαίτερη συνάντηση αφού ο Αμερικάνος συγγραφέας δεν περίμενε την εκδήλωση τέτοιου ενδιαφέροντος από μαθητές Λυκείου, αλλά ούτε ότι το έργο του θα μπορούσε να αποτελέσει τόσο μεγάλη πηγή έμπνευσης. Μας εκμυστηρεύτηκε ότι ποτέ δεν θα πρότεινε σε κάποιον να γίνει συγγραφέας, αφού η μοναξιά που βιώνει ο συγγραφέας είναι μεγάλη και το οικονομικό όφελος είναι μικρό. Ακόμα μας είπε για την αγάπη του για τη μουσική, στοιχείο που τον συνδέει με την κόρη του που είναι μουσικός. Δυστυχώς η συνάντηση ήταν σύντομη και ο συγγραφέας έπρεπε να δώσει την αναμενόμενη συνέντευξη. Πάντως η ολιγόλεπτη συζήτηση μας ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα και πιο ζεστή από αυτή που ακολούθησε. Γι αυτό και η αλήθεια είναι ότι πριν να τελειώσει η επίσημη συνέντευξη  ξεγλιστρήσαμε διακριτικά και κατεβήκαμε στον πρώτο όροφο όπου ένας εικαστικός  είχε φτιάξει ένα μοναδικό γλυπτό με τα έργα των μαθητών από τα εννέα σχολεία της Αθήνας.  Μπήκαμε, λοιπόν στο φουαγιέ και ενθουσιαστήκαμε όταν είδαμε ένα τεράστιο γλυπτό με τα έργα μας. Τα γραπτά μας είχαν οργανωθεί σε σωρούς με διαφορετικό ύψος ο καθένας. Έμοιαζε με μια τεράστια μεγαλούπολη! Το καλύτερο ήταν ότι κάθε επισκέπτης μπορούσε να διαλέξει, τυχαία, όποια ιστορία του είχε φανεί πιο ενδιαφέρουσα και να την πάρει μαζί του. Έτσι, το γλυπτό άλλαζε ύψος , η πόλη άλλαζε, μεταμορφωνόταν, έπαιρνε ζωή! Η βραδιά ολοκληρώθηκε με τον καλύτερο τρόπο! Ο Auster υπομονετικά μας έδωσε αυτόγραφα, υπέγραψε και το βιβλίο που αγοράσαμε ειδικά για τη βιβλιοθήκη μας και μας ευχήθηκε να γράψουμε πολλές ιστορίες στο τετράδιο που μας πρόσφεραν οι εκδόσεις Μεταίχμιο. Κ. Σταυροπούλου

Η κλειδωμένη πόρτα μέσα μου

Ένα μεγάλο λουκέτο στην πόρτα ενός φράχτη

 πίσω από αυτή χιλιάδες στριμωγμένα μουγκά ανθρωπάκια

 κοιτούν μονάχα την κλειδαριά

Μόνο ένα από αυτά έχει το κλειδί στα χέρια του,

όμως είναι το τελευταίο,

στην πιο μακρινή θέση

 Θέλει να ξεκλειδώσει την πόρτα,

όσο και αν σπρώχνει τα άλλα ανθρωπάκια

αυτά αντιστέκονται να κουνηθούν από τη θέση τους

 έτσι δε φτάνει το λουκέτο ποτέ

 Όλα αυτά τα ανθρωπάκια είναι τα λόγια που θέλω να του πω

 για να δει πώς νιώθω για εκείνον

 το ανθρωπάκι με το κλειδί είναι η πρώτη λέξη

 Καθώς η πρώτη λέξη κυλήσει προς εκείνον

 δε θα μπορώ όλα αυτά τα ανθρωπάκια να τα κρατήσω πίσω από την πόρτα

Έτσι ο χώρος θα γεμίσει με τα συναισθήματα που έκρυβα καιρό

 Όμως χρειάζεται πολύ θάρρος, τόλμη και αποφασιστικότητα,

για να φτάσει το κλειδί στην πόρτα,

για να εκπληρώσει το ανθρωπάκι τον σκοπό του,

 για να του εκφράσω τα συναισθήματά μου….

Φωτεινή Κοντοπάνου 

Human trafficking: Η σύγχρονη δουλεία

         Η ιστορία της δουλείας και της εμπορίας ανθρώπων δυστυχώς υπήρχε από τα αρχαία χρόνια. Ωστόσο στην εποχή την οποία ζούμε υπάρχουν περισσότεροι σκλάβοι στον κόσμο από κάθε άλλη περίοδο στην παγκόσμια ιστορία.

         Η εμπορία ανθρώπων ή αλλιώς όπως είναι ευρέως γνωστή ως trafficking είναι η σύγχρονη μορφή δουλείας. Πρόκειται για ένα έγκλημα βάναυσο που καταπατάει επανειλημμένα τα ανθρώπινα δικαιώματα και μετράει 27.000.000 θύματα σε όλο τον κόσμο. Είναι το τρίτο πιο οργανωμένο έγκλημα μετά την εμπορία ναρκωτικών και όπλων, αποφέρει στους εμπόρους 25.700.000.000 ευρώ κάθε χρόνο από τα οποία τα 22.600.000.000 ευρώ προέρχονται από σεξουαλική εκμετάλλευση των θυμάτων. Η πορνεία, η καταγκαναστική εργασία και η επαιτεία είναι μερικές μορφές ανθρώπινης εκμετάλλευσης. Χιλιάδες άντρες, γυναίκες και παιδιά πέφτουν θύματα των εμπόρων κάθε μέρα. Μόνο το 1-2% των θυμάτων καταφέρνουν να σωθούν ενώ μόλις 1 στους 100.000 Ευρωπαίους διακινητές καταδικάζεται, διότι το trafficking είναι ένα καλά καλυμμένο και οργανωμένο έγκλημα. Η Ελλάδα αποτελεί το πέρασμα των περισσότερων παράνομων διακινήσεων των Βαλκανικών, Ανατολικών και Αφρικανικών χωρών. Τα θύματα αντιμετωπίζονται με βιαιότητα από τους εμπόρους τους, ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες διαβίωσης, δεν λαμβάνουν μισθό και δέχονται συνεχείς απειλές.

       Δυστυχώς, το trafficking δεν θα σταματήσει να υπάρχει όσο υπάρχουν πελάτες και εκμεταλλευτές. Μην είσαι ένας από αυτούς. Ενημερώσου. Δράσε. Αναλογίσου τις συνέπειες που μπορεί να έχει η συμμετοχή σου στη ζωή ενός ανθρώπου. Όλοι μαζί μπορούμε να σταματήσουμε την εμπορία ανθρώπων και την καταστροφή τους.

Παγκόσμια μέρα κατά της παράνομης εμπορίας ανθρώπων : 30 Ιουλίου

Η πιο αναγνωρισμένη οργάνωση κατά του trafficking: Α21

Αριστέα Λιάσκα

Ένα βίντεο που μας το προτείνει ο Στράτος Κ. παράλληλα διαβάστε και το άρθρο στο

http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/53050 

Χαμένα παιδιά της πόλης

Βουκουρέστι-Ρουμανία

 Είμαι 16 ετών, ολόκληρη κοπέλα και ενώ έπρεπε να βγαίνω βόλτες να ξενυχτάω και να διασκεδάζω όπως οι υπόλοιπες κοπέλες της ηλικίας μου, εγώ απλά περιφέρομαι στους δρόμους της Ρουμανίας. Πρέπει να είμαι ειλικρινής. Έχω να κάνω μπάνιο σχεδόν ένα μήνα και ούτε εγώ δεν αντέχω την μπόχα μου. Δυστυχώς, είναι καλοκαίρι και θα αργήσει να βρέξει ακόμα. Παρέλειψα να πω και το όνομά μου. Είμαι η Μόνικα. Δεν είμαι μια συνηθισμένη έφηβη. Η ιστορία μου είναι λίγο παράξενη. Όταν ήμουν δύο ετών οι γονείς μου με εγκατέλειψαν λίγο πιο έξω από ένα εργοστάσιο. Όταν ένας εργαζόμενος με βρήκε το επόμενο πρωί, με πήρε σπίτι του. Όταν έγινα όμως 6 ετών, έμεινε άνεργος κι έτσι με παράτησε και εκείνος στους δρόμους, αφού δεν μπορούσε να με θρέψει. Ένιωθα και νιώθω μία απογοήτευση. Γιατί κανένας δεν με θέλει; Γιατί όλοι με αγνοούν; Γιατί όλοι με παρατάνε; Γιατί κανείς δεν με αγαπά αληθινά; Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές αν κάνω κάτι λάθος, αν δεν είμαι αρκετά καλό παιδί και δημιουργώ φασαρίες. Με λίγα λόγια μεγάλωσα στον δρόμο και πιο συγκεκριμένα στα υπόγεια τούνελ. Εκεί μένω κι εγώ μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια (παιδιά). Εμένα και εκείνους μας ενώνει κάτι δυνατό. Όλοι μας έχουμε το ίδιο πρόβλημα και την ίδια μοίρα. Πονάει να με απορρίπτουν τελικά, πονάει πολύ, όμως αυτός ο πόνος φεύγει όταν έρχονται τα όνειρα.

 Όλοι εμείς στα υπόγεια τούνελ δεν έχουμε θέρμανση, δεν κάνουμε μπάνιο. Όλα είναι χάλια στην ζωή μας δεν έχει ουσία. Το μόνο που έχει ουσία είναι η κόλλα. Μπορεί να φαίνεται περίεργο όμως είναι αληθινό. Κλέβουμε χρήματα για να αγοράσουμε την κόλλα αλλά είναι το μόνο πράγμα που μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους. Όταν μυρίζουμε την κόλλα η πείνα σταματάει, το κρύο παύει να υπάρχει και επίσης έρχονται τα όνειρα. Το ομορφότερο πράγμα. Συνήθως ονειρεύομαι πως είμαι με μια πολύ καλή και ακριβοπληρωμένη δουλειά, σε ένα μεγάλο γραφείο. Όλοι με υπακούνε και κανένας δεν φέρνει αντίρρηση σε αυτά που λέω αλλά αυτά είναι απλά όνειρα. Όταν ξυπνάω και αντιμετωπίζω πάλι την πραγματικότητα νιώθω θλίψη και απογοήτευση. Πόσο πολύ θα ήθελα να είχα ένα ζεστό πιάτο φαγητό και ένα κρεβάτι. Αν ποτέ αποκτήσω ένα θα μείνω για πάντα εκεί ,δεν θα το αποχωριστώ. Αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Κανένας δεν θα έχει καλύτερη μοίρα και μέλλον από κανέναν. Το δικό μας μέλλον ήταν καθορισμένο από την στιγμή που γεννηθήκαμε. Γεννηθήκαμε αποτυχημένοι και άχρηστοι.

 Στους υπονόμους αν και όλοι είμαστε ίσοι και όμοιοι νιώθω λίγο διαφορετική από τους υπόλοιπους. Πιστεύω έχω ένα χάρισμα αλλά κανένας δεν το βλέπει. Δεν λέω πως είμαι ανώτερη αλλά το σίγουρο είναι πως δεν είμαι ίδια. Τα όνειρά μου είναι διαφορετικά. Δεν φαντάζομαι πως έχω σπίτι ή οικογένεια, φαντάζομαι ότι έχω δουλειά κάτι το οποίο δεν είναι συνηθισμένο. Πιστεύω πως είμαι πιο έξυπνη από τους υπόλοιπους. Εάν είχα γεννηθεί σε πλούσια οικογένεια θα ήξερα πιάνο, μπαλέτο, γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά κ.α. τα οποία τώρα δεν έχω την δυνατότητα. Όταν ζούσα με την οικογένειά του Νταν, του ανθρώπου που με βρήκε, είχα μάθει να διαβάζω και να λύνω κάποια προβλήματα στα μαθηματικά. Δεν είχαν λεφτά οι άνθρωποι απλά είχαν κάποιες βασικές γνώσεις και εμένα μου τις μετέδωσαν τις περισσότερες και γι’ αυτό το λόγο πιστεύω είμαι διαφορετική. Έχω κάποιες γνώσεις. Έστω και τις βασικές. Εκείνοι δεν ξέρουν πόσο κάνει ένα και ένα, δεν ξέρουν καν τι πάει να πει αριθμός, δεν ξέρουν να προσθέτουν ή να αφαιρούν. Τελικά,  έχω πολλές απαιτήσεις από τους γύρω μου.

Τον τελευταίο καιρό ένα παιδί έχει ξεχωρίσει απ' όλα τα άλλα. Το όνομά του είναι Σαμ. Κάνουμε πολύ παρέα και έχουμε μοιραστεί ο ένας με τον άλλο τα όνειρα και τις σκέψεις. Όταν είμαι μαζί του είναι τελείως διαφορετικά. Μου δίνει αισιοδοξία και ελπίδα είναι εκείνος σαν και εμένα. Έχουμε τις ίδιες απόψεις, παρόμοια όνειρα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για εμένα νιώθω μια στήριξη. Αυτό το συναίσθημα είναι το καλύτερο και από αυτό που αποκτά όταν μυρίζω την κόλλα. Κάθε φορά που τον βλέπω η καρδιά μου χτυπάει δυνατά, η θερμοκρασία μου αυξάνεται και το στομάχι μου κάνει κολοτούμπες. Δεν ξέρω πως λέγεται αυτό το συναίσθημα αλλά έχω ακούσει τους ανθρώπους να το αποκαλούν ''έρωτα'. Μήπως είναι καμιά μόλυνση; Ποιος ξέρει, μπορεί να είναι και κολλητικό, εφόσον όταν άκουσα τα συμπτώματα του έρωτα από μια κοπέλα στο δρόμο καθόμουν πολύ κοντά της. Μπορεί να κόλλησα το μικρόβιο. Την επόμενη φορά θα είμαι πιο προσεκτική, αφού δεν έχουμε ούτε γιατρό ούτε φάρμακα. Ο Σαμ όμως θα με φρόντιζε όσο περισσότερο μπορούσε. Είναι πολύ φιλικός μαζί μου και νιώθω πολύ άνετα όταν είναι και εκείνος στον χώρο. Ίσως να ήρθε για καλό στη ζωή μου. Ίσως ήρθε να αλλάξει όλα τα δεδομένα. Το επόμενο πρωί ξύπνησα και δίπλα μου βρισκόταν ένας άγγελος που τον έλουζε το φως του πρωινού ήλιου. Η επιδερμίδα του ήταν λευκή και έμοιαζε σαν να γυάλιζε. Χάθηκα για μια στιγμή κοιτάζοντάς τον. Όταν ξύπνησε με είδε να τον κοιτάω σαν χάνος, γέλασε και μου είπε καλημέρα. Οι λέξεις ήταν δύσκολο να βγουν από το στόμα μου και να σχηματίσουν πρόταση. Τελικά αποκρίθηκα και είπα και εγώ καλημέρα. Κατάλαβα πως στην ζωή δεν θα συμβαίνουν μόνο άσχημα πράγματα αλλά μέσα στην μιζέρια, στην φτώχεια και στην μονοτονία υπάρχουν και άνθρωποι με νόημα. Ο Σαμ ήταν ένας από αυτούς που με έβγαλε από την δυστυχία. Ήταν ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος ο οποίος με βοήθησε να ξεπεράσω πολλά μόνο και μόνο από συζητήσεις που είχαμε. Θα υπάρχει πάντα μέσα στην καρδιά μου και τις σκέψεις μου. Τελικά μαζί του έμαθα τι πάει να πει έρωτας. Δεν είναι γρίπη είναι ένα από τα δυνατότερα συναισθήματα που έχει ένας άνθρωπος προς έναν άλλον. Μαζί του ξεχνούσα τα πάντα ακόμη και την κόλλα. Με βοήθησε να ξεπεράσω όλα τα προβλήματά μου μόνο και μόνο με δύο λέξεις. Έκοψα την κόλλα και αν και σωματικά το σώμα μου είναι φθαρμένο, η ψυχή μου πλέον όχι. Δεν με πειράζει που θα περάσω όλη την ζωή μου στην φτώχεια, γιατί επιτέλους βρήκα κάποιον που δεν θα με παρατήσει, δεν θα με προδώσει, δεν θα με πετάξει σαν σκουπίδι. Φάνηκα τυχερή τελικά μέσα στην ατυχία μου. Βρήκα το νόημα της ζωής, που άλλοι στην κατάσταση που βρίσκονται δεν θα το βρουν ποτέ. Είναι πολύ άτυχοι μπορώ να πω που δεν θα γνωρίσουν ποτέ αυτό το συναίσθημα, την αγάπη.

 Ζαμπετίνα Μώρου

(Το διήγημα είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο της Ελένης Κατσαμά «Κοσμοδρόμιο»)