Οικοποιήματα ...

Μπορούμε μαζί

Τον κόσμο να σπρώξουμε

 για ξεκίνημα

Με συναίσθηση  της ηθικής ευθύνης της οικολογικής ευαισθητοποίησης των μαθητών μας και όχι μόνο… υπεισέρχεται και η ποίηση στον επίκαιρο περιβαλλοντικό προβληματισμό. Από τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα μέχρι σήμερα,  όλο και περισσότερες ποιητικές φωνές επικεντρώνονται δραματικά σε αυτόν τον αποκομμένο από τη ίδια του τη  φύση κόσμο, επιζητώντας την αφύπνιση των κατοίκων του και τον  επαναπροσδιορισμό τους απέναντι του. 

Αν η  προγονική βουκολική ποίηση ύμνησε τη Φύση για την ελευθερία, την ευδαιμονία και την οικειότητα που πρόσφερε στους ποιμένες της, ένα ρεύμα της σύγχρονης ποιητικής προσπαθεί και πολεμάει, κατά τον ποιητή, να κρατήσει ζωντανό τον επίγειο αυτό φυσικό  παράδεισο που χάνεται. Πρωτοεμφανίζεται  στις αγγλόφωνες χώρες του δυτικού κόσμου, περισσότερο στις Ηνωμένες Πολιτείες,  ως «οικολογική ποίηση» (ecological poetry), «πράσινη ποίηση» (green poetry), «μετα-βουκολική ποίηση» (post-pastoral poetry), «περιβαλλοντική ποίηση» (environmental poetry) και ως Ecopoetry με πρώτο συνθετικό την ελληνική λέξη «οίκος».

Ανεξάρτητα όμως  από το νόημα και την ιδιαίτερη καταγωγή των όρων, πρόκειται για μία κίνηση που συνεχίζει να εξελίσσεται στον ευρύτερο πλέον  χώρο της ποίησης με κοινό κύριο θέμα τη Φύση, όχι υμνητικά πια ή νοσταλγικά, αλλά κατηγορητικά ως προς την κακοποίηση της από τον άνθρωπο: αυτουργό ή απληροφόρητο ή αδιάφορο.

Πάρνηθα, Ιούνης 2019

Με θέμα την υπερθέρμανση του πλανήτη, την τρύπα του όζοντος, την όξινη βροχή, τον μολυσμένο αέρα, τα αποψιλωμένα τοπία, τις ρυπογόνες πόλεις, τις πατρίδες με τα μολυσμένα νερά, ποτάμια, λίμνες και θάλασσες, η ποίηση επιστρέφει ξανά στη Φύση, αυτή το φορά όμως ως επιτατικά δραματική έκκληση: να αλλάξει ο άνθρωπος, όσο είναι ακόμη καιρός, την ανεύθυνη ναρκισσιστική στάση του απέναντι στο φυσικό περιβάλλον του, να σταματήσει την εκμετάλλευση και καταστροφή του.            

Μπορεί η ποίηση κατ’ αυτόν τον  τρόπο να σώσει την απειλούμενη από καταστροφή Γη, να επαναφέρει τη διαταραγμένη ισορροπία της; Όχι, από μόνη της.  Αυτό που μπορεί και αυτό κάνει, είναι να  δηλώνει υπεύθυνα παρούσα και μάχιμη απέναντι στο επικείμενο αδιέξοδο του απόκοτου αυτού  κοινωνικού φαινομένου. Οι περιβαλλοντικές επιστήμες προειδοποιούν με δεδομένα και αριθμούς για την προβλεπόμενη μη-αναστρέψιμη καταστροφή του πλανήτη, προτείνουν κατά καιρούς λύσεις διάφορες, αλλά δεν έχουν επιτύχει την ευρύτερη ανθρώπινη δραστηριοποίηση.  Η ποίηση προειδοποιεί με λέξεις.  Με λέξεις άγρυπνες υποβάλλει στην ανθρώπινη ψυχή την εγρήγορση. Με λέξεις χλοερές αντιλαλεί τη φωνή της Φύσης στις αισθήσεις,  τη φαντασία,  τον καταπιεσμένο εσώτερο εαυτό. Με λέξεις πρόμαχες κινητοποιεί στάσεις και αντιστάσεις, υπέρ του μέγιστου αυτού Οίκου παντός γήινου είδους και στοιχείου. «Ο καθείς και τα όπλα του, είπε…» ως  «Άξιον Εστί».

Για ένα εξωτικό λογοτεχνικό είδος και για την χρησιμότητά του στην εκπαίδευση γράφει η σχολική σύμβουλος δημοτικής εκπαίδευσης κυρία Ελένη Καρυδά που έχει αφιερώσει την διδακτορική της διατριβή σ’αυτό το θέμα ενώ προτείνει την αξιοποίησή του με ποικίλους τρόπους στην εκπαιδευτική κοινότητα. Πρόκειται για τα χαϊκού που γεννήθηκαν στην Ιαπωνία αλλά χάρη στη λακωνικότητα, την αμεσότητα και την ουσία που περικλείουν, κατέκτησαν όλο τον κόσμο.

Στη χώρα μας τα ποιήματα Χαϊκού μπορεί να αποτελέσουν ένα σημαντικό διδακτικό υλικό, αξιοποιήσιμο στα Προγράμματα Σχολικών Δραστηριοτήτων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης.

Πάρνηθα, Ιούνης 2019

Η πιο τολμηρή και καινοτόμος ιδέα είναι αυτής της δημιουργίας ποιημάτων Χαϊκού από τους ίδιους τους μαθητές, διαδικασία που παραπέμπει στον τρόπο κατανόησης, προβληματισμού και ευαισθητοποίησης των μαθητών, κυρίως σε θέματα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης. Γενικότερα, θα λέγαμε, ότι το γράψιμο ποιημάτων Χαϊκού από τους μαθητές δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα τρελό και αυθόρμητο «παιχνίδι λέξεων και εικόνων», ένα ταξίδι στο όνειρο και τη φαντασία, που παρέχει τέρψη, απόλαυση και βίωση της χαράς της δημιουργίας. Παράλληλα, αυξάνει την αναγνωστική και γλωσσοπλαστική εμπειρία του μαθητή, προκαλεί πνευματική εγρήγορση και γύμναση του μυαλού και τελικά τον οδηγεί στον προβληματισμό, στη συνειδητοποίηση και την ευαισθητοποίηση σε ζητήματα που αφορούν τη φύση.

Τα χαϊκού που ενδείκνυνται για τη διδασκαλία και θεωρούνται κατάλληλα, αφού διαθέτουν το γνωστικό στοιχείο, έχουν αισθητική αρτιότητα, εμπεριέχουν την αναζήτηση της οικολογικής σκέψης, χαρακτηρίζονται από την αποκωδικοποίηση σύγχρονων οικολογικών εικόνων στο εσωτερικό του ποιήματος και διακρίνονται για τον κοινωνικοπαιδαγωγικό τους χαρακτήρα

Κηφισός, Φλεβάρης 2019

Για τον πληγωμένο Κηφισό και την Πάρνηθα της πυρκαγιάς του 2007 γράφουν  τα Ανεμοσκορπίσματα :

Ποτάμι γλυφό

έρημο μα ζωντανό

καρδιά της πόλης

Ποτάμι της πόλης

Τα νερά μολυσμένα

Σκουπίδια παντού

Ποτάμι αρχαίο

Νεράιδες σιωπηλές

Τα πουλιά φοβισμένα 

Ποτάμι κυλά
καταγάλανα νερά
ανάσα ζωής

Πυρκαγιά βουνού

Τα δέντρα σωριασμένα

Μαύρες οι στάχτες

Πύρινες φλόγες

Βουνό βασανισμένο

Παντού ερημιά

Ανθρώπων έργα

Βουνό ερημωμένο

Τα δέντρα ξερά

Βουνό ασπρίζει
με χιόνια καλύπτεται
ομορφιά φύσης

Υψηλό βουνό
με υπέροχο κλίμα
θαύμα της φύσης

Στο βουνό παντού
τα χιόνια δεν λιώνουν
της Πάρνηθάς μας

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1.       Παπαδημητρίου Μ. Οικο-Ποίηση: μπορεί η ποίηση να σώσει τη γη;

https://www.poeticanet.gr/oikos-poiisi-a-1508.html

2.       Καρυδά Ε. , Χαικού: Τα ποιήματα της φύσης. Μια καινοτομία για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα

https://blogs.sch.gr/12dimkoryd/files/2011/02/%CE%A7%CE%91%CE%AA%CE%9A%CE%9F%CE%A5-%CE%91%CE%9D%CE%91%CE%A1%CE%A4%CE%97%CE%A3%CE%97.pdf

3.       Καρυδά  Ε., Τα χαϊκού στο σχολείο, εκδ. Δάρδανος

Ανεμοσκορπίσματα

Μιχελόπουλος Ιάκωβος

Ρουμελιώτης Θανάσης

Nusquam...

Κάθε φορά, σε αυτήν την πρώτη συγκέντρωση των μαθητών μέσα στο θερινό, ακόμη, προαύλιο, ανάμεσα στα παιδεμένα από τον ήλιο πρόσωπα και τα ανήσυχα χαμόγελα, αναζητάς, όρθια, απέναντι τους τις γνώριμες ματιές. Αυτές που είναι οικείες και θερμές, που τα τρία προηγούμενα χρόνια σε έκαναν να απορήσεις, να θαυμάσεις, να συγκινηθείς, να θυμώσεις, να νιώσεις περηφάνια... Μικρές στιγμές, που το παρόν τους δε σε άφηνε  να νιώσεις τη μοναδικότητά τους, αλλά, σήμερα, ως παρελθόν, βιωμένο και αναντικατάστατο, γλυκαίνουν και  φωτίζουν τη θύμησή σου.

Μισοσβησμένα ονόματα σε καρέκλες και θρανία, ξεχασμένα βιβλία, μια ζωγραφιά στον τοίχο, φωτογραφίες στον πίνακα ανακοινώσεων σου δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι οι απόφοιτοι είναι ακόμη παρόντες. Η χθεσινή συγκυρία ισχυροποίησε τη θύμηση: ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα του Λογοτεχνικού διαγωνισμού του "Λογοτεχνικού Εργαστηρίου της Ανατολικής Αττικής, "οι μαθητές διαβάζουν και γράφουν". Η κριτική επιτροπή των λογοτεχνών (Χρήστος Αντωνίου, Δημήτρης Καρακίτσος, Γιάννης Παλαβός, Κάλλια Παπαδάκη) μελέτησαν και επέλεξαν τα έργα που βραβεύθηκαν και που η συντονιστική ομάδα των εκπαιδευτικών της Ανατολικής Αττικής με την οργανωτική αρωγή της Κατερίνας Αλεξιάδη (Υπευθύνου πολιτιστικών θεμάτων Ανατολικής Αττικής) είχε προκρίνει.

  Ο Θανάσης Πανούσης, η Ρένια Μπούλια και η Ξανθίππη Μπάλλα, σημερινοί απόφοιτοι και φοιτητές, διακρίθηκαν για τις δημιουργικές τους προσπάθειες, για τα κείμενα τους που αυθεντικά αποκαλύπτουν την ψυχή τους. Δυο ποιήματα κι ένα διήγημα  που εστιάζουν στο απραγματοποίητο παρόν τους, αποκαλύπτουν τις επιθυμίες τους, τις ανησυχίες τους και στρέφουν με αφοπλιστική αβεβαιότητα τη ματιά τους στο μέλλον τους (;).

Το  "Nusquam..." του Θανάση, το "Ραντεβού μετά τη βροχή" της Ρένιας και το "Ένα γράμμα για σένα" της Ξανθίππης, καθώς ανασύρθηκαν από τη μνήμη,  γλύκαναν περισσότερο το πρωινό της απουσίας τους.

Τσουκαλά Ειρήνη

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ...ΔΕΜΕΝΗ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ

   Για τη λογοτεχνική μας ομάδα, η σημερινή μέρα ήταν ξεχωριστή. Μας επισκέφτηκε η ποιήτρια Άννα Γρίβα για να συζητήσουμε την ποιητική της συλλογή, "Σκοτεινή κλωστή δεμένη". 

   Η Άννα Γρίβα γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στην Αθήνα και Ιστορία της Λογοτεχνίας στη Ρώμη. Έχει εκδώσει τέσσερις ποιητικές συλλογές. Συνεργάζεται με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, ισπανικά.

   Τον Απρίλη χρησιμοποιήσαμε μερικά από τα ποιήματά της στο πλαίσιο του μαθητικού φεστιβάλ για το αρχαίο θέατρο. Στο θεατρικό μας έργο δραματοποιήσαμε ποιήματα που αφορούσαν ηρωίδες της αρχαίας ελληνικής γραμματείας , όπως η Ιοκάστη και η Αντιγόνη, για να δείξουμε πως ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός μπορεί να επιβιώσει και στη σύγχρονη εποχή μέσω της τόνωσης της μνήμης μας.

   Κατά τη διάρκεια της συνάντησής μας, προβάλλαμε το σχετικό απόσπασμα από την παράστασή μας και το πρώτο μέρος του ντοκιμαντέρ για το Αρχαίο Θέατρο Αχαρνών. Παράλληλα, συζητήσαμε για την ενασχόλησή της με την ποίηση, τα κίνητρα και τα πρότυπα γραφής της και ιδιαίτερα για τις πηγές έμπνευσής της που είναι ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός και η Αναγέννηση. 

   

   

   Μας ανέφερε ότι η αγαπημένη της ποιήτρια είναι η Σαπφώ, η λυρική ποιήτρια από τη Λέσβο που υμνεί τον έρωτα. Βασικό της όπλο για να συγγράφει είναι τόσο οι σπουδές της, όσο και η μελέτη άλλων έργων ποιητών, διάσημων ή μη. Επίσης, μας τόνισε πως η έμπνευση είναι σαν τα όνειρα, είναι στιγμιαία, εύκολα ξεχνιέται και γι' αυτό θεωρεί απαραίτητο να καταγράφεται αμέσως. Τέλος, ενώ γράφει σε ελεύθερο στίχο, μας εξήγησε ότι η επιλογή των κατάλληλων λέξεων που θα δώσουν ρυθμό στο στίχο είναι μία επίπονη διεργασία. Η ίδια προτιμά τον ίαμβο, στοιχείο που συνδέει την ποίησή της με την παράδοση.

   Η συνάντησή μας έδωσε ένα λυρικό τόνο στη σχολική καθημερινότητα και μας έδωσε κίνητρο να ασχοληθούμε βαθύτερα με το ποιητικό έργο της κ. Γρίβα.

Παπαδάτου Κέλλυ

Πατερέλη Ματίνα

Τα παιδιά που είναι πάντοτε κοντά μας...

Η Ανδριάνα είναι ένα από τα πολύτιμα παιδιά που μας συντροφεύουν και μας αναπτερώνουν με την απλόχερη γενναιοδωρία της. Με την απλότητα της, το ταλέντο και τη θετική αύρα που την περιβάλλει πέτυχε φέτος να δώσει μια ηχηρή νότα δημιουργικότητας στα "Ανεμοσκορπίσματα". Συσπείρωσε γύρω της τα ανερχόμενα ταλέντα και φίλους της ομάδας και στόλισε τη βιβλιοθήκη μας με φωτεινά χρώματα και νοήματα. Η "Αλίκη" του Λ. Κάρολ ανοίγει τους ορίζοντες της βιβλιοθήκης σε κόσμους φανταστικούς όπου αντιλήψεις της καθημερινότητας ανατρέπονται, παρωχημένοι κοινωνικοί θεσμοί και πρακτικές γίνονται αντικείμενο κριτικής. Είναι δύσκολο να λειτουργεί μια σχολική βιβλιοθήκη, χωρίς χρηματοδότηση και εξειδικευμένο προσωπικό. Η Ανδριάνα μας έδειξε ότι όλα μπορεί να συμβούν, σε ένα χώρο με χιλιαπεντακόσια βιβλία, με εθελοντισμό, κέφι και συνεργασία.

Η Ανδριάνα μας είχε προϊδεάσει από την Άνοιξη του 2017, με τον ίδιο φωτεινό και απλό τρόπο. Με τη φαντασία είχε ταξιδέψει τα Ανεμοσκορπίσματα σε τόπους θαλασσινούς.  Με εργαλείο τις λέξεις και όχι τα πινέλα της έδωσε μορφή στον "ναυτικό" της και απέσπασε όχι μόνο τιμητική διάκριση στην καρδιά μας, αλλά  και βραβείο στο "Διαγωνισμό του Λογοτεχνικού εργαστηρίου Ανατολικής Αττικής: οι μαθητές διαβάζουν και γράφουν".

Ο Ναυτικός

Ξανθός

Ψηλός

μυρίζει το κορμί του θάλασσα

Σφυρίζοντας εργάζεται

σαν το σκυλί

διώχνοντας τον ιδρώτα από το μέτωπο

με μπράτσα τεντωμένα

φορτώνει αποσκευές

και όνειρα ταξιδιωτών

με το μυαλό έτοιμο

για ένα ακόμη ταξίδι στην ακρογιαλιά…

 Η Βιβλιοθήκη μας χάρη στην προσπάθεια της Ανδριάνας και όλων των μελών των Ανεμοσκορπισμάτων που εθελοντικά φροντίζουν για τη λειτουργία της είναι ανοιχτή σε όλα τα διαλείμματα, καθημερινά, και καλοδέχεται όποιον εμπνέεται από τη θέρμη της φιλαναγνωσίας.

                                                                                                                    Ανεμοσκορπίσματα

Διαγωνισμός φιλαναγνωσίας

Το μήνα Μάρτη τα "Ανεμοσκορπίσματα" θα υλοποιήσουν την πρόταση του Δ. Ρεκλείτη και του Θ. Πανούση γαι την κλήρωση  του βιβλίου "'Οφις και Κρίνο" του Ν. Καζαντζάκη που ο ίδιος ο Δημήτρης το πρόσφερε! Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να απαντήσουν σωστά στο ερωτηματολόγιο που συνέταξαν ο Δημήτρης και ο Θανάσης και στη συνέχεια θα πλάβουν μέρος στην κλήρωση για την ανάδειξη του νικητή.

Ο Όφις και Κρίνο είναι το πρώτο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη, για το οποίο ο ίδιος ο συγγραφέας έμελλε να έχει αλληλοσυγκρουόμενα αισθήματα. Εξεδόθη το 1906, υπό το φιλολογικό ψευδώνυμο “Κάρμα Νιρβαμή”. Στη νέα σχολιασμένη έκδοσή του (2002), που από το 2005 κυκλοφορεί με νέο συμπλήρωμα, ο αναγνώστης βρίσκει το αυθεντικό κείμενο της πρώτης έκδοσης και την αλήθεια ως προς την πηγή της έμπνευσής του. Την υπερ-ρομαντική αυτή νουβέλα με την απόκοσμη ατμόσφαιρα ενέπνευσε μια ... εγκόσμια μούσα, με σάρκα και οστά: η Kathleen Forde, η Ιρλανδέζα δασκάλα των αγγλικών τού Νίκου Καζαντζάκη στο Ηράκλειο, που υπήρξε και ο πρώτος του έρωτας. Πρόκειται για την «Ιρλαντέζα» στην οποίαν αφιέρωσε ολόκληρο κεφάλαιο στηνΑναφορά στον Γκρέκο.

Στο βιβλίο ένας ζωγράφος νεαρός, λάτρης της Ηδονής και του Ωραίου, απολαμβάνει ό,τι του προσφέρει η ζωή και, σταδιακά, τον κυριαρχεί η ιδέα του θανάτου. Αποφασίζοντας ότι ο θάνατος και η ζωή είναι συνδεδεμένοι με την Ομορφιά και τον Έρωτα, καλεί την ερωμένη του σε ένα δωμάτιο πλημμυρισμένο με φρέσκα λουλούδια, να περάσουν μαζί μια ερωτική νύχτα. Τελικά, το πρωί, από ασφυξία, τους βρίσκουν νεκρούς.

Καλή τύχη στους συμμετέχοντες!

Δημήτρης Ρεκλείτης

Θανάσης Πανούσης

ερωτηματολογιο για τον νικο καζαντζακη from eirinits

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΝΟΜΠΕΛ

1.     

Μια συνηθισμένη Τετάρτη του Γενάρη,στις 18 του μηνός,  έμελλε να είναι τελικά διαφορετική. Ο συγγραφέας  Κώστας Αρκουδέας  επισκέφθηκε το σχολείο μας με σκοπό να συζητήσουμε για το λογοτέχνη Νίκο Καζαντζάκη, το βιβλίο του "το Χαμένο Νόμπελ" και τη συγγραφή άλλων λογοτεχνικών έργων  από τον ίδιο.              

           Το κοινό της εκδήλωσης αποτέλεσε η λογοτεχνική μας ομάδα, τα "Ανεμοσκορπίσματα" και οι μαθητές του Β’2.     Η συζήτηση ξεκίνησε με τους λόγους που ο Καζαντζάκης ξεκίνησε να διεκδικεί το Νόμπελ. Για το συγγραφέα το Νόμπελ ήταν μια ένεση αισιοδοξίας για την Ελλάδα και ένα δώρο για τη σύζυγο του, την Ελένη Σαμίου, που τον στήριξε ηθικά όλα αυτά τα χρόνια. Η ζωή του ήταν λιτή και στερημένη και το χρηματικό έπαθλο θα τους βοηθούσε να σταθούν στα πόδια τους αλλά και να πραγματοποιήσουν πολυπόθητα ταξίδια.

        Όμως, πολλοί ήταν οι πολέμιοι αυτής της προσπάθειας του. Το συντηρητικό καθεστώς τον κατηγορούσε για αθεΐα, για κομμουνιστικές δραστηριότητες και ότι ήταν διαφθορέας των νέων. Ο  συγγραφέας Κώστας Αρκουδέας μας εξήγησε ότι ο Καζαντζάκης δύσκολα κατανοούσε την έννοια της αγάπης και είχε στενές σχέσεις με τους συνανθρώπους του. Εργάστηκε δίπλα στον Ελευθέριο Βενιζέλο και στην Unesco αλλά πέθανε δυσαρεστημένος  και πικραμένος, γιατί δεν αναγνώριζαν το έργο του οι Έλληνες αντίθετα με ό, τι συνέβαινε στον υπόλοιπο κόσμο.

     Επίσης μας δήλωσε ότι το Νόμπελ που δόθηκε αργότερα στο Σεφέρη ήταν μια εκδήλωση συγγνώμης και ευγνωμοσύνης  προς τον Καζαντζάκη, επειδή άδικα δε του δόθηκε ποτέ το βραβείο.

      Τέλος, ο συγγραφέας μας παρακίνησε να κρατάμε ημερολόγιο και να αποτυπώνουμε σε αυτό τα όνειρά μας. Ο τρόπος γραφής μας είναι σαν το δακτυλικό μας αποτύπωμα που μας κάνει μοναδικούς και ξεχωριστούς. Όμως μας συμβούλεψε ότι η ενασχόληση   με τη γραφή θα μπορούσε να αποτελέσει μια δημιουργική ενασχόληση αλλά όχι το κύριο επάγγελμά μας, γιατί δεν είναι κερδοφόρα.

       Ο Καζαντζάκης αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το Κώστα Αρκουδέα, καθώς τα βιβλία του "Ο Φτωχούλης του Θεού", "Ο Καπετάν Μιχάλης", και η "Αναφορά στο Γκρέκο" ήταν αγαπημένα εφηβικά του αναγνώσματα. Ο ίδιος έγραψε το "Χαμένο Νόμπελ" μετά από έρευνα 10 ετών και παρουσίασε την πορεία του συγγραφέα αλλά και όλης της πολιτικής και κοινωνικής ζωής της χώρας μας. Πραγματικά, έβαλε ένα λιθαράκι στο να γνωρίσουμε την πνευματική πορεία του μεγάλου συγγραφέα άλλα και δούμε τα παρασκήνια των πολιτικών εξελίξεων στη διάρκεια του 20ου αι. που -κυριολεκτικά- λίγο διαφέρουν ή καλύτερα αιτιολογούν τους χαλεπούς καιρούς της κρίσης.

Ηλιάννα Λώτση

Γεωργακοπούλου Κατερίνα

Πραχαλιά Μυρτώ

Παυλή Θεοδώρα

Ήθελα Μόνο Να Χωρέσω ...από τη Στέλλα Κάσδαγλη

"Ήθελα μόνο να χωρέσω" είναι το δεύτερο βιβλίο που επέλεξαν τα ¨Ανεμοσκορπίσματα", για να διαβάσουν τη φετινή χρονιά! Η βιβλιοθήκη του σχολείου διέθεσε έξι βιβλία, που από την αρχή του νέου έτους δανείστηκαν οι μαθητές της Α΄και της Β΄λυκείου. Παράλληλα, ενημερωθήκαμε για την ίδια τη συγγραφέα και η Αριστέα ανέλαβε τη σύνταξη της βιβλιοκριτικής- που ακολουθεί-  προβάλλοντας τη δική της αναγνωστική ματιά!

ΣΤΕΛΛΑ ΚΑΣΔΑΓΛΗ from eirinits

«Από την άλλη, αναρωτιέμαι πώς γίνεται να είναι ακόμα όλες πιο αδύνατες και πιο χαριτωμένες από μένα
και τέλος πάντων αν θα ζήσω όλη την υπόλοιπη ζωή μου περνώντας συνεχώς το χέρι μου πάνω από το μπούτι μου
για να υπολογίσω πόσο περισσεύει από αυτό που *θα έπρεπε* να είναι το μπούτι μου.
Μάλλον δεν είσαι ποτέ αρκετά αδύνατη, έτσι δεν πάει;»

Καθημερινές σκέψεις εκατομμυρίων κοριτσιών σε όλο τον κόσμο εκφράζονται στο βιβλίο της Στέλλας Κάσδαγλη «Ήθελα μόνο να χωρέσω.» Ένα βιβλίο για τις δυσκολίες της εφηβείας μέσα από τα μάτια της δεκαεξάχρονης Ζωής, της οποίας ο κόσμος της γίνεται άνω κάτω λόγω των αλλαγών που λίγο ή πολύ όλοι μας περνάμε στην εφηβεία. Όμως εκτός των δυσκολιών αυτών, μέσα από το βιβλίο παρουσιάζονται, πρώτον, μία από τις πιο επικίνδυνες ψυχοσωματικές αρρώστιες που θα μπορούσε να περάσει ένας άνθρωπος, η νευρική ανορεξία, και δεύτερον, πολλές λανθασμένες αντιλήψεις και πράξεις που έχουν ενσωματωθεί μέσα μας, αντιλήψεις για την εικόνα μας, τη συμπεριφορά μας και το πως θα γίνουμε αποδεκτοί από τους γύρω μας με κάθε άλλο τρόπο, εκτός του εαυτού μας. Μέσα στο βιβλίο διάβασα τις σκέψεις μου, είδα γεγονότα που μου έχουν συμβεί. Ένιωθα πως είχα ταυτιστεί με τη Ζωή, η οποία νόμιζε πως το να αποκτήσει ένα τέλειο σώμα θα της προσέφερε την ευτυχία και την αποδοχή των γύρω της, κάτι που σχεδόν πλήρωσε με τη ζωή της. 

Το βιβλίο μου θύμισε πως το να είμαι ο εαυτός μου είναι ο σωστός δρόμος, πως δεν κρίνεται η αξία μου από μία ζυγαριά ή έναν καθρέπτη, πως κάποιοι άνθρωποι δεν θα σε αποδεχθούν ποτέ όπως και αν είσαι και πως αυτό δεν είναι κάτι κακό. Μου θύμισε πως δεν έχω ανάγκη ανθρώπους που μπορεί να με προτιμούν διαφορετική και πως οι άνθρωποι που θα θελήσουν να μείνουν στη ζωή μου, θα μείνουν όχι για την εικόνα μου, όχι για το αν έχω πέντε, δέκα ή είκοσι κιλά παραπάνω αλλά γιατί είμαι αληθινή και σωστή απέναντί τους. 

Επίσης, ένα στοιχείο που κάνει το βιβλίο αυτό ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι πως θίγει ένα θέμα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας, τις ψυχικές αρρώστιες, συγκεκριμένα την ψυχογενή ανορεξία, και το πως αυτές εξαπλώνονται και χτυπούν όλο και περισσότερους ανθρώπους, ενώ η κοινωνία επιλέγει να κάνει τα στραβά μάτια ή να ξεπετάξει τα θέματα αυτά με μία δικαιολογία. 

Κριτικός δεν είμαι, όμως αν έπρεπε να βαθμολογήσω το βιβλίο, θα του έβαζα 10/10 διότι δίνει μία πνοή στην ελληνική εφηβική λογοτεχνία, παρουσιάζει την ανορεξία ως ένα κομμάτι της κοινωνίας που πρέπει να πολεμηθεί αντί να καλυφθεί και δείχνει τους εφήβους ως άτομα με προβλήματα και ανησυχίες, αλήθειες δηλαδή που δεν προβάλλονται ιδιαίτερα στη χώρα μας.

                                                                                                              Αριστέα Λιάσκα, Β2

Με την Αργυρώ ... από την Ευμορφία

Στην επίσκεψη της Αργυρώς Πιπίνη αναφερθήκαμε σε προηγούμενη ανάρτηση. Τώρα, ήρθε η σκυτάλη στα χέρια της Ευμορφίας να μας μεταφέρει όλη τη κουβέντα-συνέντευξη που είχε με τη συγγραφέα!

-Τι αποτέλεσε το έναυσμα για να γίνετε ηθοποιός και συγγραφέας;

Αργυρώ Πιπίνη: Δεν ήταν ένα το έναυσμα,ήταν μία σειρά από πράγματα.Στο σχολείο ετοιμαζόμουν να δώσω στο πανεπιστήμιο, έδωσα και πέρασα στην νομική.Στην νομική λοιπόν,είχαμε μία τρομερή θεατρική ομάδα. Πάντα αγαπούσα το θέατρο από πολύ μικρή, αλλά δεν ήμουν σίγουρη ότι ήθελα να ασχοληθώ με αυτό. Ειδικά όταν στο σπίτι με έσπρωχναν να κάνω κάτι άλλο. Όταν όμως πέρασα στην νομική, εντάχθηκα στην θεατρική ομάδα, η ομάδα αυτή με οδήγησε στο να δώσω κρυφά απο την οικογένεια μου (κάτι που δεν σας το συνιστώ) στην δραματική σχολή, όπου με πήραν. Και εκεί άρχισαν τα προβλήματα:τι θα κάνω; πώς θα παρακολουθώ; πώς μπορώ να συνδυάσω το πανεπιστήμιο και την δραματική σχολή; που θα βρίσκω τα λεφτά να πληρώνω την δραματική σχολή; Αυτό λοιπόν ήταν η πρώτη μου κατάληξη στο θέατρο. Η συγγραφή ήρθε σχεδόν τυχαία. Έγραφα πάντα, διαβάζω πολύ,ειδικά τα χρόνια που ήμουν στο γυμνάσιο. Δεν είχα αδέρφια, όταν λοιπόν δεν έπαιζα, ήμουν στο σπίτι μου και διάβαζα. Μου άρεσε πολύ το διάβασμα.Έγραφα λοιπόν, κρατούσα σημειώσεις.Αλλά πια πολύ μεγάλη, ενώ δούλευα στο θέατρο, άρχισα να γράφω για το κέφι μου.Και το ένα έφερε το άλλο, δηλαδή έγραψα μία  ιστορία για τα γενέθλια ενός φίλου μου, την εικονογράφησε μία φίλη μου που ήταν στην καλών τεχνών και τα πάντα πήραν τον δρόμο τους.

-Ποιος είναι ο λόγος που ασχολείστε συγκεκριμένα με βιβλία για παιδιά και εφήβους;

Αργυρώ Πιπίνη: Αυτό είναι το πρώτο κείμενο που γράφω για εφήβους, αφού μέχρι τώρα έγραφα για μικρά παιδιά. Έχω την αίσθηση και θα σας πω κάτι πολύ παράξενο ότι εσείς θα μπορούσατε να είστε πιο καλοί συνομιλητές εννοώ πως, παρόλο που μας χωρίζουν κάποια χρόνια είστε ενήλικες κατά κάποιον τρόπο, είστε έφηβοι τέλος πάντων.Αισθανόμουν ότι με τα μικρά παιδιά στο δημοτικό,στο νηπιαγωγείο μπορώ να συνεννοηθώ καλύτερα, με αποτέλεσμα να γράψω αυτό το βιβλίο σε τρίτο πρόσωπο,όχι σε πρώτο γιατί φοβόμουν ότι δεν μπορούσα να μιλήσω όπως θα μιλάγατε εσείς. Έβαλα τις σκέψεις της «Αλίκης» μόνο σε πρώτο πρόσωπο και την αφήγηση  σε τρίτο, για να έχω μία απόσταση, επειδή αισθανόμουν πως δεν μπορώ να έχω την φωνή σας.

-Ετοιμάζετε κάποιο καινούργιο βιβλίο;

Αργυρώ Πιπίνη: Τώρα γράφω ένα βιβλίο για ενηλίκους, ένα βιβλίο για την ιστορία της υιοθεσίας μου. Έμαθα δεκαεφτά χρονών ότι ήμουν υιοθετημένη και γράφω αυτήν την ιστορία. Με βάση αυτά ξεκίνησα να γράφω ένα εφηβικό βιβλίο, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να συμβεί αυτό. Θέλω να πώ πως ήταν τόσα πολλά αυτά που είχα να γράψω ίσως με σκληρό τρόπο οπότε δεν το έκανα. Έχω επίσης τρία βιβλία καινούργια για παιδιά τα οποία θα βγουν εικονογραφημένα.Το ένα είναι η ιστορία ενός σπιτιού,το άλλο λέγεται «καλοκαίρι-φθινόπωρο-χειμώνας-άνοιξη-καλοκαίρι»,το άλλο είναι ένα βιβλίο για μικρά παιδιά αλλά είναι μία μικρή ερωτική ιστορία  λέγεται «Η Βιολέτα και ο ιππότης» και είναι και ένα βιβλίο για την μετανάστευση που λέγεται «Ο Μελάκ μόνος».

-Γιατί αποφασίσατε να γράψετε ένα τόσο σύγχρονο βιβλίο, την «Αλίκη»;

Αργυρώ Πιπίνη: Γιατί ζω σε αυτή την πόλη όπως και εσείς. Ζω σε αυτή την συγκεκριμένη εποχή,σε αυτή την συγκεκριμένη χώρα που λέγεται «Ελλάδα» όπου τα πάντα έρχονται κατά κύματα και μας κουκουλώνουν. Δεν θέλω να είμαι απαισιόδοξη, προσπαθώ να μην είμαι.Τα πράγματα με κάνουν. Αυτό, λοιπό,ν το βίωμα, το ότι εγώ έβγαινα στην Αθήνα για να πάω να κάνω τις δουλείες μου,να πάω τα ραντεβού μου με τους εκδότες μου,να δω τους φίλους μου,να πάω σινεμά και κάθε δυο βήματα συναντούσα όλα όσα συναντά και η ηρωίδα μου στην πόλη..Είναι τα προσωπικά μου βιώματα,αλλά δεν νομίζω πως είναι εντελώς  προσωπικά. Ένας άνθρωπος μπορεί κάνει μία βόλτα στην Σταδίου μέχρι το Μοναστηράκι, να κόψει μέσα από το παλιό Αττικό, να δει παρόμοια πράγματα και πιθανά να τα φιλτράρει αλλιώς. Η παραμυθία και η μαγεία δεν βγαίνουν απαραίτητα απο πριγκιποπούλες και χρυσόσκονες, βγαίνουν και μέσα από μία πραγματικότητα. Πιστεύω δηλαδή στην μαγεία της καθημερινότητας.

-Πώς νίωσατε όταν κερδίσατε το Βραβείο Μετάφρασης Βιβλίου για παιδιά της Ελληνικής Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας;

Αργυρώ Πιπίνη: Καλά...Πολύ καλά.  Τα βραβεία δεν είναι το ζητούμενο.Αλλά είναι ωραίο γιατί κάπως σαν να αναγνωρίζεται όλος αυτός ο κόπος.Αυτό δε το βραβείο ήταν για ένα βιβλίο που αγαπώ πάρα πολύ,λέγεται «Ψάρι στον ουρανό» είναι ένα βιβλίο ενός  ισλανδού συγγραφέα που είχε ένα rok/pop συγκρότημα ο οποίος ήταν ο πρώτος άνδρας της Bjork (τραγουδίστρια στην Ισλανδία). Αυτός, λοιπόν, έγραψε ένα φοβερό βιβλίο που μιλάει για την μετάβαση απο την εφηβεία στην ενήλικη ζωή και ο μικρός ήρωας δεν είναι ακριβώς έφηβος, είναι δεκατριών ετών και αισθάνεται σαν ψάρι έξω απο το νερό, σαν ψάρι στον ουρανό. Μου άρεσε πολύ, γενικά τα βραβεία μου αρέσουν,δεν έχω πάρει πολλά αλλά φέτος ήταν καλή μου χρονιά. Πήρα το βραβείο του αναγνώστη για το «Δικό τους ταξίδι» είναι ενα εικονογραφημένο βιβλίο και η «Αλίκη» ήταν υποψήφια για αυτό το βραβείο και ήρθε σε ψήφους δεύτερο και χάρηκα πολύ γιατί είναι ένα θέμα που εγώ θεωρώ πως πρέπει να μπεί στα σχολεία, παρόλο που ξέρω οτι υπάρχει ένα μποϊκοτάζ για τα "σύγχρονα θέματα" ειδικά όταν έχουν μέσα άγριες σκηνές.

-Αν υποθέσουμε πως βρισκόμαστε στο 2050 πιστεύετε πως ένας έφηβος εκείνης της εποχής θα ενδιαφερόταν για το συγκεκριμένο βιβλίο;

Αργυρώ Πιπίνη:Μεγάλη ερώτηση αυτή.

(Επέμβαση απο τον κύριο Δικαίο Χατζηπλή από το τμήμα Εκδηλώσεων Παιδικού Βιβλίου των Εκδόσεων Πατάκη.)

Δικαίος: Όταν διαβάζαμε το βιβλίο πριν εκδοθεί είχαμε κάνει μία κουβέντα εγώ με την Αργυρώ. Εγώ θεωρώ πως αυτό το βιβλίο για το 2050 θα είναι ένα ντοκουμέντο. Είναι μία καταγραφή του τι συμβαίνει στην πόλη το 2015. Επεμβαίνω, γιατί τότε είχαμε αυτή την συνομιλία και εγώ το είχα συλλάβει με αυτόν τον τρόπο. Αν διαβάσουμε ένα βιβλίο του 40'  θα μας φαίνεται περίεργο το τι γινόταν, πώς ήταν τα σπίτια και οι  παλιές φωτογραφίες Τώρα σε αυτό το βιβλίο βλέπουμε μέσα από τα μάτια ενός εφήβου και φυσικά του συγγραφέα τι γινόταν στην Αθήνα του τότε που είχανε κρίση,δηλαδή θα μπορούσε κάποιος να το πάρει ως ντοκουμέντο.

Αργυρώ Πιπίνη: Οι περισσότερες αναρτήσεις και κριτικές σχετικά με το βιβλίο εστιάζουν σε αυτό το σημειό που αναφέρεται ο Δικαίος. Για αυτό σας είπα  ότι η πόλη είναι μία από τις ηρωίδες του βιβλίου. Δεν ξέρω εάν εσείς εισπράττετε έτσι την κατάσταση στην πόλη και την κρίση....Εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ τόσο μελλοντικά,δεν διάβαζα ποτέ επιστημονική φαντασία,παρόλο που υπάρχουν συγγραφείς που μου αρέσουν. Μ΄αρέσει το σινεμά, οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας,το Blade Runner είναι μία από τις αγαπημένες μου.Αλλά μ΄αρέσει πολύ και το παρελθόν και το παρόν και λέω εντάξει θα δούμε  για το τόσο μακρινό μέλλον.

-Πόσο όμοια ή διαφορετική ήταν η δική σας εφηβεία από αυτή της Αλίκης;

Αργυρώ Πιπίνη: Έχει μία οργή η ηρωίδα και εγώ είχα μία πάρα πολύ μεγάλη οργή, διότι μέσα στην εφηβεία μου ανακάλυψα ότι είμαι  υιοθετημένη και θεώρησα ότι ήμουν εξαπατημένη  εκτός από υιοθετημένη. Δεν μπορούσα να δω τα καλά αυτής της μετάβασης από μία οικογένεια που δεν είχε την δυνατότητα να με μεγαλώσει οικονομικά σε μία άλλη οικογένεια που είχε την δυνατότητα. Αντίθετα, έβλεπα μία μεγάλη προδοσία από τους φίλους μου,από την καινούργια οικογένειά μου. Είχα πάρα πολύ θυμό! Η σχέση μου με τη μητέρα μου μοιάζει με αυτή της Αλίκη. Τασάκια πέφταν,θυμός υπήρχε. Πρέπει να περάσεις από αυτό το στάδιο για να καταλάβεις ότι μπορεί να έχεις δίκαιο,αλλά έχει και η άλλη πλευρά άλλο δίκαιο. Επίσης μου στοίχισε πάρα πολύ αυτή η έλλειψη που φαίνεται εδώ, την υποκαθιστώ δηλαδή και είναι ψυχαναλυτικό αυτό, επειδή πέθανε ο θετός μου πατέρας και τον πραγματικό μου πατέρα τον γνώρισα πια πολύ μεγάλη, επειδή την βρήκα την πραγματική μου οικογένεια,έχω και δύο αδέρφια.

-Σας έχει επηρεάσει η κρίση που βιώνει η χώρα μας σήμερα σχετικά με την συγγραφική σας δουλειά;

Αργυρώ Πιπίνη: Με έχει επηρεάσει πάρα πολύ. H πόλη είναι πάρα πολύ άρρωστη,νοσεί.Πρέπει να είσαι πολύ περιχαρακωμένος, για να μην σε επηρεάσει αυτό. Όσο αφορά την οικονομική μου κατάσταση, σαφέστατα με έχει επηρεάσει. Εννοείται πως  το παλεύω,δεν με παίρνει από κάτω.

-Eάν θα έπρεπε να τοποθετήσετε σε σειρά τα τρία σας επαγγέλματα ως πολιτικός επιστήμονας ,ηθοποιός και συγγραφέας ποια θα ήταν η σειρά;

Αργυρώ Πιπίνη: Μου αρέσει η συγγραφή πολύ αλλά και το θέατρο.Έχω να παίξω από το 2005 και μου λείπει το θέατρο.Πολλά χρόνια δίδασκα παιδιά περίπου στην ηλικία σας λίγο πιο μεγάλα. Συγκεκριμένα, δίδαξα 16 χρόνια θέατρο σε δραματικές σχολές. Και για εμένα δεν υπήρχε τίποτα πιο ωραίο από τις ώρες που ξύπναγα, ντυνόμουν,πήγαινα στους μαθητές  και κάναμε πράγματα για τον Τσέχωφ και τον Σαίξπηρ, σύγχρονα-μοντέρνα πράγματα. Μου είναι δύσκολο να τα βάλω σε σειρά. Εννοείται πως η πολιτική επιστήμη μπορεί να φαίνεται άχρηστη αλλά το πανεπιστήμιο βοηθάει στο να οργανώνεσαι εσύ και οι σκέψεις σου, μπορεί να μην είναι το αντικείμενο με το οποίο θα ασχοληθείς, όμως θα βοηθήσει  στην πειθαρχία. Η συγγραφή σίγουρα είναι από τις αγαπημένες μου δουλειές, γιατί μου αρέσει να μένω μόνη μου, μου αρέσει η μοναξιά, γιατί δημιουργώ κάνοντας πράγματα μόνη μου.

Συνέντευξη: Ευμορφία Κριεμάδη

Τεχνική υποστήριξη: Χριστίνα Παλαμηδά

Φωτογραφίες: Διόνη Ντέντε

Από τον 15σύλλαβο, στη μαντινάδα και τα χάι κου...

       

        Τα Ανεμοσκορπίσματα, την Τρίτη, 26 Γενάρη, ταξίδεψαν μέχρι τον Πειραιά στο Ίδρυμα Λασκαρίδη, για να παρακολουθήσουν ένα ποιητικό εργαστήρι με "τιμονιέρη" τον κ. Β. Βασιλειάδη, ερευνητή Α΄, στο τμήμα Γλώσσας και λογοτεχνίας στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας.

       Το ταξίδι ξεκίνησε με τις φιγούρες του Καραγκιόζη: τον Μπάρμπα Γιώργο, τον Χατζηαβάτη, τον Νιόνιο και τους άλλους στη σειρά, ο καθένας με το δικό του "ύφος", έτοιμοι όλοι μαζί να σύρουν ένα καλαματιανό! Αφού ακούσαμε δυο γνώριμους σκοπούς και σιγοτραγουδήσαμε το "Μήλο μου κόκκινο.." περάσαμε σε γνώριμους 15σύλλαβους στίχους, μετρήσαμε συλλαβές, αναγνωρίσαμε το μέτρο και προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε το ύφος τους. 

Επόμενος σταθμός τα "Λιανοτράγουδα" του Ρίτσου και οι μαντινάδες. Ένα δίστιχο για το όμορφο κυκλάμινο μας τράβηξε την προσοχή: 

 Μικρό πουλί τριανταφυλλί, δεμένο με κλωστίτσα,

με τα σγουρά φτεράκια του στον ήλιο πεταρίζει.

     Τελικός σταθμός τα Χάικου, μια ιαπωνική ποιητική φόρμα, απλή και ολιγοσύλλαβη (5-3-5), μια προσπάθεια να συλληφθεί η στιγμή και να διατηρηθεί στην αιωνιότητα. Ο πιο γνωστός Έλληνας ποιητής που έγραψε χάικου είναι ο Γιώργος Σεφέρης.

Στάξε στη λίμνη

μόνο μια στάλα κρασί

και σβήνει ο ήλιος.

Και δίπλα σε όλα αυτά οι δικές μας δημιουργίες:

 Η φύση είναι σπίτι μας και τα πουλιά αδέρφια

τα ζώα είναι φίλοι μας και χάρτης μας τ΄αστέρια.

Αναστασία

Σήμερα ήρθα στον Πειραιά να δω εγώ εσένα

για να σου γράψω ένα δίστιχο και να εκπλαγείς με μένα.

Αλεξάνδρα

Όταν σε βλέπω στην καρδιά, έχω μεγάλο πόνο

διότι ντρέπομαι να πω, πως για σένα λιώνω.

Γιώργος

Προσπάθησα να κοιμηθώ, μα ύπνος δε με παίρνει

η σκέψη μου μοναχά σε σένα γυροφέρνει.

Χαρά

Αγάπησα και πόνεσα σαν το παιδί στη φτώχεια

και βρήκα πλούτο στην καρδιά και δίχως στενοχώρια.

Χαρά

Πέφτει το βράδυ το βαθύ, ακούω την καρδιά μου

να μου φωνάζει σ΄αγαπώ κι ας είσαι μακριά μου.

Αριστέα

Οι αναμνήσεις ξεδιπλώνονται σαν θωρώ τη μορφή σου,

γιατί πολλά τα ψέματα που ειπώθηκαν μαζί σου.

Άλκηστις

Να 'ταν τα άστρα μάτια σου, λουλούδια τα μαλλιά σου

όπου βρεθείς κι όπου σταθείς να βρίσκομαι σιμά σου.

Κωνσταντίνα

Για αρχή δεν τα πήγαμε και άσχημα!

Συγκέντρωση υλικού: Κρέτσου Αλεξάνδρα και Δώρα Παπασταθοπούλου

Φωτογραφίες: Διόνη Ντέντε

Συνάντηση με την Αργυρώ Πιπίνη

        Στις αρχές του προηγούμενου Δεκέμβρη, ένας πολύ ζεστός άνθρωπος, η συγγραφέας Αργυρώ Πιπίνη, επισκέφθηκε το σχολείο μας. Όπως γράφει και η ίδια, γεννήθηκε στο Αγρίνιο, σπούδασε νομικά και θέατρο, δούλεψε ως ηθοποιός, δίδαξε υποκριτική και κυρίως ασχολείται με το γράψιμο των βιβλίων για παιδιά και εφήβους. Όμως, είναι και κάτι περισσότερο... ένας άνθρωπος πολύ άμεσος και οικείος που στάθηκε με απόλυτα νεανικό σφρίγος απέναντι σε πενήντα περίπου εφήβους και μίλησε με απόλυτη ειλικρίνεια σε ό, τι ρωτήθηκε.

        Μας εκμηστηρεύτηκε ότι έδωσε κρυφά στη δραματική σχολή, ότι αγάπησε τη σκηνή, έπαιξε δίπλα σε σημαντικούς ανθρώπους του θεάτρου αλλά η ανασφάλεια του επαγγέλματος την οδήγησε στη διδασκαλία. Έτσι, έμμεσα συνέχισε να ασχολείται με αυτό που αγάπησε και ποτέ δε μετάνιωσε που δεν άσκησε ως επάγγελμα τις σπουδές στη νομική. Οι σπουδές της, ωστόσο, την βοήθησαν να οργανώνει τη σκέψη της και την άσκησαν στην πειθαρχία. Η συγγραφή ήρθε τυχαία ή μάλλον καλύτερα την ακολουθούσε πάντα. Νιώθει ότι συνεννοείται καλύτερα με τα παιδιά και τους εφήβους και για αυτό γράφει για αυτά.  

        Ζει στη μεγαλούπολη, την Αθήνα, και γράφει για αυτή. Στο βιβλίο της "Η Αλίκη στην πόλη" μια έφηβη τριγυρνά στην Αθήνα της κρίσης, οικονομικής και ηθικής. Σε αυτό το βιβλίο, η συγγραφέας μας είπε ότι αποτύπωσε ό, τι ακριβώς βλέπει η ίδια στην πόλη, χωρίς καμιά τάση απαισιοδοξίας, αλλά με την πεποίθηση ότι η παραμυθία βγαίνει από την πραγματικότητα και όχι από έναν ψεύτικο κόσμο. Ο ρυθμός της πόλης γρήγορος και ασθματικός αποτυπώνεται στις κοφτές φράσεις και οι εικόνες εναλλάσσονται βιαστικά στο χρόνο και στο χώρο.

      Αναφερόμενη στα προσωπικά της βιώματα  επικεντρώθηκε σε δυο χαρακτηριστικά γεγονότα: την αποκάλυψη της υιοθεσίας της στα 17 της χρόνια, μια αποκάλυψη που τη γέμισε με οργή. Επίσης, η σχέση με το σύζυγό της, μια σχέση που την ενθάρρυνε να δημιουργεί αλλά και η απώλεια του την εξοικείωσε με την μοναξιά που δεν είναι πια τόσο δυσβάσταχτη όσο φανταζόταν.

Μια συνάντηση δυο ωρών, μια πολύτιμη επαφή, πολλά ερεθίσματα για σκέψη... Σας ευχαριστούμε! 

Ηλιάννα Λώτση ( καταγραφή υλικού)

Διόνη Ντέντε (φωτογραφίες)              

 

Νέα αρχή...

Ήμουν μικρή. 
Και με ρώτησαν. Ποιά είναι η ομορφότερη χώρα; Και έδειξα εσένα. Ελλάδα χώρα των μουσών. 
Και με ρώτησαν. Ποιά είναι η χώρα της σοφίας; Και έδειξα εσένα. Κίνα χώρα των δράκων. 
Και με ρώτησαν. Ποιά είναι η χώρα της αγάπης; Και έδειξα εσένα. Γαλλία χώρα του φωτός. 
Και με ρώτησαν. Ποιά είναι η μεγαλύτερη χώρα; Και έδειξα εσένα. Ρωσία χώρα της δύναμης.
 Και με ρώτησαν. Ποιά είναι η χώρα της διασκέδασης; Και έδειξα εσένα. Βραζιλία χώρα των ονείρων. 
Και με ρώτησαν. Ποιά είναι η χώρα της τέχνης; Και έδειξα εσένα. Αίγυπτο χώρα των πυραμίδων. Μεγάλωσα. 
Και με ρώτησαν. Σε ποιά χώρα θα ήθελες να ζείς; 
Και εγώ απάντησα. 'Σε μία χώρα όπου θα επικρατεί ειρήνη. Σε μία χώρα όπου θα μπορούν να με αποδεχτούν για αυτό που είμαι. Σε μια χώρα όπου δεν θα με κρίνουν ανάλογα με την εμφάνιση, την θρησκεία, τα πιστεύω και τις αντιλήψεις μου.' Σε μία τέτοια χώρα θέλω να ζω. Θα την βρείτε; Έσκυψαν τα κεφάλια τους. Δεν μίλησαν. 
Και τους ρώτησα. Που πήγε η χώρα των μουσών; Πλέον μόνο θλίψη και άγχος επικρατεί.
 Δεν μίλησαν. Και τους ρώτησα. Που πήγε η χώρα της σοφίας; 
Πάλι δεν μίλησαν. 
Και τους ρώτησα. Που πήγε η χώρα του φωτός και της αγάπης; Γιατί έσβησε τα φώτα; 
Και δεν μίλησαν. 
Ξανά ρώτησα. Γιατί πολεμάνε και προσπαθούν να ''σκοτώσουν'' την μεγαλύτερη χώρα; Δεν απάντησαν. Και τους ρώτησα. Που είναι η χώρα της διασκέδασης; Πάλι δεν μίλησαν.
 Και τους ρώτησα. Που είναι η χώρα της τέχνης; Γιατί την πολεμάνε;
 Δεν απάντησαν. 
Και τότε ρώτησα. Γιατί γίνονται όλα αυτά; Γιατί αφήνουμε τις ομορφότερες χώρες να διαλύονται έτσι απλά; Γιατί πολεμάμε για κάτι που δεν είναι γραφτό να μας ανήκει; Γιατί υπάρχει μίσος; Γιατί πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι που πονάνε και υποφέρουν; Γιατί δεν αγαπάμε τον τόπο μας όπως είναι και όπως μας τον έδωσαν οι πρόγονοι μας και προσπαθούμε να τον αλλάξουμε και να τον επεκτείνουμε; Γιατί προσπαθούμε να επιβάλουμε τις δικές μας απόψεις στους άλλους και δεν δεχόμαστε την διαφορετικότητα; Γιατί υποβιβάζουμε τις άλλες πολιτείες ενώ ξέρουμε πως δεν θα μας άρεσε να κάνουν το ίδιο στην δική μας; 
Ζούμε την ελευθερία μας μέσα σε ένα μεγάλο κλουβί. Φοβόμαστε να βγούμε και να ζήσουμε. Νομίζουμε πως θα ξεφύγουμε, μα όσο και να τρέχουμε προσπαθώντας να τα καταφέρουμε, πάλι πίσω θα γυρνάμε. 
Και είστε εσείς που τα ξέρετε όλα και παράλληλα δεν ξέρετε τίποτα

Χριστίνα Μισαηλίδη

Ανώνυμο...

Ένα καράβι το σώμα,

εισιτήριο οι αγκαλιές.

Ψευδαίσθηση η γαλήνη'

είναι οι όμορφες φωλιές. 

Διαδηλώνουν τα χελιδόνια κατά τη διάρκεια της νυχτός, 

τρυφερό φιλί ανταλλάζουν τα ζευγάρια' φέγγει σαν ανάστασης φως.

Άνοιξη μύρισε, κανέλα

έλα να ταξιδέψουμε μακριά, έλα ψέμα μου, έλα...

 ΜΑΡΘΑ ΒΟΥΝΑΤΣΗ