Βία εντός των τειχών...

      Η ενδοσχολική βία και ο εκφοβισμός μεταξύ των μαθητών έχει αρχίσει να γίνεται αντικείμενο προσοχής συζήτησης και μελέτης και στην Ελλάδα θεωρείται πλέον κοινωνικό πρόβλημα , σύμφωνα με τα αποτελέσματα σχετικών ερευνών που διεξάγονται σε σχολεία της χώρας μας.

Πολλές  φορές το θύμα γίνεται στόχος, γιατί είναι διαφορετικός από τους συμμαθητές του. Για παράδειγμα το χρώμα, η  εθνικότητα, το φύλο, το βάρος, η σχολική επίδοση, η έλλειψη κοινωνικότητας και η θρησκεία μπορεί να επιτελέσουν αιτίες βίαιης συμπεριφοράς προς ένα άτομο.

      Ο θύτης συμπεριφέρεται επιθετικά, επειδή νιώθει ανώτερος και θέλει να επιβεβαιώσει τη δύναμή του. Επίσης είναι πιθανό να έχει βιώσει την ίδια βία στο οικογενειακό του περιβάλλον και να αναπαράγει παρόμοια συμπεριφορά. Ο θύτης γίνεται δημοφιλής και επιδιώκει μέσω της θέσης του να επιβληθεί και στους άλλους μαθητές οι οποίοι συχνά τον ακολουθούν, επειδή τον θαυμάζουν ή τον φοβούνται. Τέλος, έχοντας την ανάγκη κάποιοι έφηβοι να ξεχωρίσουν, να δείξουν ότι είναι διαφορετικοί, υιοθετούν μια βίαιη συμπεριφορά σαν αυτή που βλέπουν να κυριαρχεί στα παιχνίδια που παίζουν και στις τηλεοπτικές σειρές που παρακολουθούν. 

       Το θύμα βιώνει έντονο άγχος, φοβάται να προσέλθει στο σχολείο, φτάνει στη κατάθλιψη και μπορεί να αντιμετωπίσει διατροφικές διαταραχές. Από την άλλη ο θύτης αρχίζει να αποκτά μια παραβατική συμπεριφορά, να συμπεριφέρεται άσχημα προς τους γονείς του και τους καθηγητές του και συχνά έχει τάσεις φυγής από το σχολείο και το σπίτι του.

      Η σύγχρονη αντιμετώπισή του προβλήματος κρίνεται ανεπαρκής. Το σχολικό περιβάλλον ολιγωρεί, οι καθηγητές αγνοούν το πρόβλημα ή το αντιμετωπίζουν συνήθως με μέτρα καταστολής και οι συμμαθητές το συγκαλύπτουν από φόβο ή αδιαφορία. Παράλληλα, η οικογένεια αρκετές φορές αγνοεί το πρόβλημα ή δείχνει να μην αντιλαμβάνεται τις διαστάσεις του! Πέρα, λοιπόν, από τη θεσμική αντιμετώπιση του προβλήματος, απαραίτητη είναι η σύσφιγξη των ανθρώπινων σχέσεων. Το προσωπικό ενδιαφέρον, ο διάλογος και η  επαγρύπνηση είναι παράγοντες που μπορεί να δράσουν προληπτικά και να μας κάνουν να αισιοδοξούμε ότι το πρόβλημα μπορεί να περιοριστεί.

Κυριακοπούλου Άλκηστις

Επιλογή βίντεο: Φραντζή Ντορίτα

Human trafficking: Η σύγχρονη δουλεία

         Η ιστορία της δουλείας και της εμπορίας ανθρώπων δυστυχώς υπήρχε από τα αρχαία χρόνια. Ωστόσο στην εποχή την οποία ζούμε υπάρχουν περισσότεροι σκλάβοι στον κόσμο από κάθε άλλη περίοδο στην παγκόσμια ιστορία.

         Η εμπορία ανθρώπων ή αλλιώς όπως είναι ευρέως γνωστή ως trafficking είναι η σύγχρονη μορφή δουλείας. Πρόκειται για ένα έγκλημα βάναυσο που καταπατάει επανειλημμένα τα ανθρώπινα δικαιώματα και μετράει 27.000.000 θύματα σε όλο τον κόσμο. Είναι το τρίτο πιο οργανωμένο έγκλημα μετά την εμπορία ναρκωτικών και όπλων, αποφέρει στους εμπόρους 25.700.000.000 ευρώ κάθε χρόνο από τα οποία τα 22.600.000.000 ευρώ προέρχονται από σεξουαλική εκμετάλλευση των θυμάτων. Η πορνεία, η καταγκαναστική εργασία και η επαιτεία είναι μερικές μορφές ανθρώπινης εκμετάλλευσης. Χιλιάδες άντρες, γυναίκες και παιδιά πέφτουν θύματα των εμπόρων κάθε μέρα. Μόνο το 1-2% των θυμάτων καταφέρνουν να σωθούν ενώ μόλις 1 στους 100.000 Ευρωπαίους διακινητές καταδικάζεται, διότι το trafficking είναι ένα καλά καλυμμένο και οργανωμένο έγκλημα. Η Ελλάδα αποτελεί το πέρασμα των περισσότερων παράνομων διακινήσεων των Βαλκανικών, Ανατολικών και Αφρικανικών χωρών. Τα θύματα αντιμετωπίζονται με βιαιότητα από τους εμπόρους τους, ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες διαβίωσης, δεν λαμβάνουν μισθό και δέχονται συνεχείς απειλές.

       Δυστυχώς, το trafficking δεν θα σταματήσει να υπάρχει όσο υπάρχουν πελάτες και εκμεταλλευτές. Μην είσαι ένας από αυτούς. Ενημερώσου. Δράσε. Αναλογίσου τις συνέπειες που μπορεί να έχει η συμμετοχή σου στη ζωή ενός ανθρώπου. Όλοι μαζί μπορούμε να σταματήσουμε την εμπορία ανθρώπων και την καταστροφή τους.

Παγκόσμια μέρα κατά της παράνομης εμπορίας ανθρώπων : 30 Ιουλίου

Η πιο αναγνωρισμένη οργάνωση κατά του trafficking: Α21

Αριστέα Λιάσκα

Ένα βίντεο που μας το προτείνει ο Στράτος Κ. παράλληλα διαβάστε και το άρθρο στο

http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/53050 

Ανθρώπινα δικαιώματα...

         Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι σαν μια πανοπλία: σε προστατεύουν. Είναι σαν κανόνες επειδή σου λένε πώς να  συμπεριφερθείς. Είναι ακόμη σαν δικαστής, επειδή μπορείς να καταφύγεις σε αυτόν. Είναι αφηρημένα όπως τα συναισθήματα και όπως όλα τα συναισθήματα ανήκουν σε όλους και υπάρχουν ό,τι και να συμβεί. Είναι όπως η φύση, γιατί μπορούν να καταπατηθούν. Όπως ο χρόνος,  μας αντιμετωπίζουν όλους με τον ίδιο τρόπο, πλούσιους και φτωχούς, νέους και γέρους, λευκούς και μαύρους. Μας προσφέρουν σεβασμό και μας επιφορτίζουν με το χρέος να αντιμετωπίζουμε και τους άλλους με σεβασμό. Δικαίωμα είναι κάποιου είδους ελευθερία.

     Αξιοσημείωτη περίπτωση παραβίασης ανθρώπινου δικαιώματος του παιδιού  και του γυναικείου φύλου είναι η ιστορία της μικρής Αντουάν από ένα χωριό της Λιβερίας. Η Αντουάν ήρθε σε επαφή με μια ΜΚΟ όταν την περιμάζεψαν οι ελληνικές αρχές. Ταξίδευε μέσα σε ένα σαπιοκάραβο διασχίζοντας τη Μεσόγειο αντιμετωπίζοντας τα μανιασμένα κύματα. Η ίδια είχε παραδοθεί σε έναν δουλέμπορου που σκοπός του ήταν να την περάσει στη Μέση Ανατολή προκειμένου να γίνει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης.

        Η ιστορία της κυκλοφόρησε και έγινε γνωστή σε όλον τον κόσμο ενώ η ίδια έμεινε γνωστή ως «Η Αντουάν με το χαμένο χαμόγελο». Η Αντουάν έγινε πολέμιος των ανθρώπινων δικαιωμάτων του παιδιού και των γυναικών. Ας ξεδιπλώσουμε σιγά σιγά την πονεμένη ιστορία της.

 Το μικρό κορίτσι γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό της Λιβερίας και υπέστη ολική αφαίρεση των εξωτερικών γεννητικών της οργάνων σε ηλικία 8 ετών Δε θα ξεχάσει ποτέ που ανέμελη έπαιζε, όταν η μητέρα της την πήρε από το χέρι και της ανακοίνωσε ότι θα πάνε στη γριά μαμή του χωριού, για να την απαλλάξει από το απομεινάρι του αντρικού φύλου που είχε πάνω της, όπως πρόσταζε η παράδοση.

        Ανέμελη κράτησε το χέρι του φύλακα άγγελου της που τώρα θα γινόταν δήμιος μπροστά στα παιδικά της μάτια. Σε μια παράγκα της έμελλε να ακρωτηριαστεί από μια ηλικιωμένη με σκληρά χαρακτηριστικά μάγισσας. Το πρόσωπό της ήταν σουφρωμένο, τα μάτια της γαλανά και παγωμένα. Όταν την είδε κρύος ιδρώτας την περιέλουσε, δεν ήξερε τι ήταν αυτό που θα πάθαινε κι όμως το ένστικτό της δεν την  πρόδωσε.

           Την ξάπλωσε πάνω σε μια κακοτράχαλη πέτρα και εκεί της έμελλε να ζήσει ό,τι  πιο οδυνηρό θα είχε να ζήσει σε ολόκληρη τη ζωή της. Η ηλικιωμένη μάγισσα, δίχως να της χορηγήσει κάποιο αναισθητικό ξερίζωσε από πάνω της ό,τι πιο φυσιολογικό είχε, και το κορίτσι ακρωτηριάστηκε. Τα ουρλιαχτά της δεν μπορούσαν να καλύψουν τους σατανικούς ψαλμούς της μάγισσας. Το μαρτύριο δεν τελειώνει εκεί, η γριά κάλυψε το σώμα της με αγκάθια. Η μητέρα αμέτοχη  με το παγερό της βλέμμα, κοίταξε το μικρό της αγγελούδι να σπαρταράει δίχως κανένα ίχνος συμπόνοιας. Όταν η εγχείριση τελείωσε, η μητέρα πήρε το παιδί και δίχως καμιά κουβέντα παρηγοριάς το πήγε στο σπίτι.

Η Αντουάν κόντεψε να πεθάνει από τη μόλυνση. Με νύχια και με δόντια οι γιατροί κατάφεραν να επουλώσουν τις πληγές της. Ήθελε να ξεχάσει ό,τι είχε συμβεί, να ξυπνήσει και να νιώσει ξανά παιδί. Χιλιάδες γιατί κάλυπταν το παιδικό της μυαλό ώσπου αποφάσισε να φύγει. Δεν μπορούσε να είναι κάτω από την ίδια στέγη με τους γονείς της μα ούτε και να διανοηθεί ότι σε λίγο καιρό θα είχαν την ίδια μοίρα και τα μικρά της αδέρφια. Το έσκασε από το σπίτι της χωρίς να γνωρίζει πού θα την έβγαζε ο δρόμος.

         Αυτή τη φορά ήλπιζε να της χαμογελάσει η τύχη! Τα πράγματά όμως δεν ήρθαν όπως το περίμενε. Έπεσε στα χέρια ενός δουλέμπορου που της έταξε πως θα κάνει το μεγάλο ταξίδι προς τη δύση που τη θεωρούσε πολιτισμένη, δίχως πρωτόγονα έθιμα. Το σχέδιο του, όμως, ήταν διαφορετικό.

Σκοπός του ήταν να την πουλήσει στη Μέση Ανατολή και  από εκεί να τη διοχετεύσει σε κάποιο οίκο ανοχής.

           Με ελπίδα μπήκε στο αμπάρι ενός σαπιοκάραβου με άλλα εκατό κορίτσια , χωρίς να μπορεί να αλλάξει κάτι στο κακό της ριζικό. Το καράβι βούλιαξε και οι ελληνικές αρχές την περιμάζεψαν ταλαιπωρημένη καταπονημένη και αμίλητη.

      Την ανέλαβαν οι υπεύθυνοι της ΜΚΟ … Η θαλπωρή του σπιτιού που της πρόσφεραν, η βοήθεια από τους ψυχολόγους την απελευθέρωσαν από τους εφιάλτες της. Άρχισε να ξεδιπλώνει την οδυνηρή της ιστορία και νιώθοντας ασφαλής κατάλαβε ότι έπρεπε να τη δημοσιοποιήσει προκειμένου να προστατευθούν και άλλα κορίτσια.

     Αυτή είχε την τύχη να εγκαταλείψει το χωριό της και η τύχη της χαμογέλασε.Τώρα πια  είναι είκοσι χρονών και έχει μπει στη νομική και μάχεται για τα δικαιώματα των γυναικών.

Σε μια πρόσφατη διάλεξη της ανέφερε: «120-140 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες παγκοσμίως έχουν υποστεί αυτόν το σεξουαλικό ακρωτηριασμό, ενώ άλλα 3 εκατομμύρια ζουν κάθε χρόνο υπό αυτή την απειλή. Για να το πούμε αλλιώς, 6 κορίτσια σε όλο τον κόσμο υποβάλλονται σε κλειτοριδεκτομή κάθε λεπτό. Οι πρωτόγονες αυτές εγχειρίσεις μπορούν να οδηγήσουν στο θάνατο τα κορίτσια είτε από μολύνσεις είτε από ακατάσχετη αιμορραγία. Αυτή η τεχνική είναι μια κατάφορη παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων  και μια βάρβαρη πρακτική που επιβαρύνει ανεπανόρθωτα τις γυναίκες.

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών έχει κηρύξει την 6η Φεβρουαρίου «Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κλειτοριδεκτομής», για να ευαισθητοποιήσει το διεθνές κοινό και ιδιαίτερα της Αφρικανούς για τη βάρβαρη αυτή πρακτική, που προσβάλλει τα ανθρώπινα δικαιώματα και εγκυμονεί κινδύνους για την υγεία της γυναίκας. Ήδη, οι περισσότερες χώρες της Αφρικής έχουν ποινικοποιήσει την κλειτοριδεκτομή. 

 ( η αφήγηση της Εύας βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα)

Μαλούση Εύα